Ayubowan koudkleumende hollanders!(ja ik heb het meegekregen; eeuhm..global warming??) Daar ben ik dan eindelijk weer eens op cybernet, op de valreep voor Kerstmis...
Het warme en vochtige weer maakt je wat te relaxed en daarnaast zijn de internetshops minder vaak te vinden, vandaar lang geen nieuws van mij, maarbij deze zal ik weer en poging doen wat van de afgelopen weekjes samen te vatten...
In Ella. het kleine dorpje waar we na Kandy na een mooie treinrit(athans het eerste gedeelte zonder mist) aankwamen ligt mooi tussen de middelhoge groene bergen, gedeeltelijk bekleed met theeplantages, helaas regende het hier un Ella met bakken uit de lucht dus voor wandelingen was het niet echt geschikt :(
Met een sympathiek Duits koppel die wwe aaar ontmoet hadden zijn we daarop vanuit Tissa een dagsafari gaan doen in het beroemde Yala National Park, vanaf de open jeep rijd je daar rond en probeer je wildlife te spotten. Het park heeft soms iets weg van en Afrikaanse savanne.
En we hebben idd Wildlife gezien; olifanten, krokodillen, waterbuffels, Bambi's, Pelikanen, watermonitors, watervogels en zelfs 3 luipaarden(een gelukje dat gebeurt niet zo vaak).
De safari was dus en succes...
Daarop was het na 10 dagen echt weer 'beachtime', te beginnen in het kustplaatsje Tangalla. In het guesthouse 'Starfish' waar we ons erg thuis voelde ;) en met een mooie ruime kamer pal aan de zee. Vijf dagen hebben we daar naast kleine uitstapjes vooral gechilled, gesplashed en geplonst en de verse visgerechten geproefd. Niet meer dan een handjevol toeristen kwam je hier tegen en de stranden lagen er verlaten bij...
Veel van de hotels en guesthouses zien er aan de kust nieuw uit, dit natuurlijk omdat 5 jaar geleden de tsunami zo'n beetje alles heeft vernietigd, maar zijn daarop nieuwe hotels gaan bouwen met wat hulp van de regering(sommige maar lang niet allen, de verhalen van gelddonaties lopen uiteen)
Over de tsunami hebben de bewoners het er niet meer over, rond kerst zal er natuurlijk ter nagedachtenis wel meer bij stil gestaan worden.
Na Tangalla zijn we 40 km noordwestelijk opgeschoven tot de idilisch ogende palmstrandbaai Mirissa en hebben we weer 2 daagjes hetzelfde ritueel herhaald. Het warme weer aan de kust maakt je snel wat doezelig en ondanks het lage tempo hier gaan de dagen sneller voorbij.
Toch de energie gevonden om de bus te pakken even weg van de kust naar Deniyaya, het plaatsje vlakbij het National park 'Sinharaja' het enige echte tropische regenwoud van Sri Lanka.
Wanneer je reist zie je trouwens overal op de muren en bij busstations posters van de huidige president in overwinnings poses of als weldoener; er komen presidentsverkiezingen eind januari en zijn 'oponent' is presidents (oude) generaal uit het leger die de extreme Tamils heeft overwonnen. Het lijkt en ongelijke strijd, want slechts sporadisch zien we het gezocht van vde generaal. Al denk ik verder dat heel die verkiezing een gebakken ei is want het congres staat onderhand uit 60% uit familielededen van de huidige president, toch is het volk vaak goed gestemd met deze huidige president, waarschijnlijk is die dus een stuk beter voor het volk als dat ze gewend zijn.
Vanuit Deniyaya deden we een dagtour naar het park met een gids, je ging (helaas) niet heel ver het woud in maar met veel moeite zagen we in dit dicht begroeide woud nog wel wat verschillende (kameleonachtige) reptielen en 2 ongevaarlijke slangen. Bloodsucking leeches waren er wel meer dan genoeg en je moest toch wel elke minuut stoppen om de opkruipende leeches van je schoenen af te schieten, uiteindelijk was er slechts 1 die mijn bloed heeft mogen proeven, net als bij Bjorn. Terug in Deniyaya dichtbij het 'resthouse' waar we verbleven klonken boedhistische 'gebedsleideren' de hele dag en nacht, en dit gebeuren zou vier dagen doorgaan; waarschijnlijk heeft het oorspronkelijk iets met de zonnewende te maken(zoals ook dit met kerstmis het geval is). We namen en kijkje en enkele jonge monnikken waren blij verheugd en boden naast the, ook hun e-mailadres aan (ojee munk-spam?!), yep de monniken gaan ook met de tijd mee, verschillende zie je trouwens ook smssen met modernere mobieltjes als wat ik heb.
Terug bij de kust zijn we dit maal beland in het plaatjse Unawatuna, het is er drukker met toeristen en het zou het backpackersplekje van Sri Lanka zijn, maar 'helaas' zijn hier vooral families... and lots of Germans... en het voelt minder ver weg van huis als je zou vermoeden.
Het backpakkers gevoel raak je trouwens toch al meer kwijt met die bedwelmende stranduurtjes, maar dat pak ik wel weer op tijdens mijn laatste deel van de trip(denkend aan Laos of Burma in de maand januari). Het zeewater hier is weer lekker op temperatuur, helaas door de tsunami valt er onder water weinig koraal te vinden(al is herstel langzaam zichtbaar) maar kun je toch nog wat gezellige visjes spotten.
Vanuit Unawatuna hebben we ook nog een half dagje door de straten en over de muren van 'The dutch fort" in Galle gelopen. Dit is een van de plekken waar je de stempel van de vroegere Hollandse kolonisten nog terug kan zien. De villa's, het ingeslapen dorpje binnen de imposante muren was weer een aangename afwisseling.
Morgen met kerst(vreemd gezicht trouwens kerstbomen in verschillende strandresorts) gaan we nog 30 km verder omhoog terug richting Colombo, waar we in het plaatsje Hikaduwa' hopelijk ons kunnen omturnen tot coole surfdudes(al zal stuntelende surfdudes waarschijnlijk beter op zijn plaats zijn). Hopelijk zijn de golven groot genoeg en zijn onze snowboardlessen in het verleden toch een goede basis om na gestuntel ook op golven te kunnen surfen... je hoort het later nog wel hoe het verlopen is.
Een maandje Sri Lanka gaat snel voorbij (al vind maagdelijk reiziger Bjorn het al een eeuwigheid) en heb ik bij lange na niet alles kunnen zien, maar in het kort; het is een fijn eiland met vaak aardige relaxte mensen, met (over het algemeen) weinig toeristen en met een wel wat eenzijdige keuken(buiten de 'seafooddishes' om), je zou wat meer verwachten met al die spices en buurland India. De cultuur is minder rijk als ik verwachtte maar de natuur en het groen is indrukwekkend en is hier overal te vinden. Om af te sluiten is het weer hier voornamelijk vrijwel constant vochtig en warm... een beetje bedwelmend en de tijd gaat 'gevaarlijk' snel voorbij, vooral als je je in een rustig strandplekje hebt ingenesteld.
Er valt natuurlijk nog veel meer te vertellen, en hebben jullie misschien nog allerlei vragen maar die moet je maar bewaren als ik weer terug ben in Nederland. Mijn plan is om Januari nog te reizen door Burma(Myamar) mocht het niet te veel moeite kosten om hier het visum ed voor te regelen, anderzijds doe ik Laos aan, of misschien allebei... je zal het vanzelf wel weer meekrijgen.
De 29ste land ik iig in Bangkok en zal daar eerst Nieuwjaar overleven en dan is het duidelijk hoe ik de laatste maand ga invullen...
Voor nu wens ik iedereen een hele fijne (warme) kerst toe en een geweldig voorspoedig gezond en gelukkig nieuwjaar! tot hoors!! en check de foto's die ik wer met veel moeite heb weten up te loaden...
Bram en Bjorn
donderdag 24 december 2009
dinsdag 8 december 2009
Het eerste weekje Sri Lanka
Hello hello oftewel 'Ayubowan!' Dutchies!
Ik zal jullie weer eens updaten, nu het ff kan; internet vind je hier niet overal, wel in Kandy dus waar ik en mn Hollandse maatje Bjorn nu enkele daagjes rondhangen. Kandy is een van de grotere steden hier in Sri Lanka, gelegen in het 'berggebied'(slechts heuveltjes voor mijn gevoel na Nepal) met een aardig meer en de thuishaven van de belangrijkere tempels van Sri Lanka; dit omdat hier in deze 'tempel of the tooth' de tand(; het enige restant na zijn crematie) van de enige echte Boedha (na vele rondzwervingen in Azie) bewaard is gebleven, volgens de gelovigen.
Dat maakt de tempel natuurlijk voor de lokalen een om voor te bidden, het is er daarom altijd druk.
Verder in de buurt van Kandy ligt een van de mooiste Botanical gardens die Azie rijk is, en het bezoekje aldaar was idd de moeite waard... Je vind er flinke bomen uit alle werelddelen en een 'Benjamin Ficus' is daar is uitgegroeid tot wel 2500 m2 in omtrek... ook vind je er apen en 'fruitbats' hangend in de toppen van de bomen. Fruitbats zijn de grootste vleermuizen die er bestaan, hun lichaam lijkt dan ok meer op een vosje als dat van een muis. Maar verder zijn het geen bloedzuigers hoor, nee ze houden alleen van fruit. Wel zijn ze aardig humeurig gezien hun lelijke gekrijs.
Maar nu nog effe terug naar het begin, middernacht landde ik de 29ste in Sri lanka en het is gebruikelijk om vandaar naar de kustplaats Negombo te gaan in plaats van het verder gelegen Colombo, de hoofdstad van Sri Lanka. Colombo wordt door de lokals en door toeristen niet als relaxed gezien, dus waarschijnlijk laat ik heel Colombo dus links liggen...
Negombo eens een oud vissersdorpje is een echte transitplek(voor in en uitvliegende toeristen), heeft redelijke stranden (nog niet de 'bountystranden' vol palmen en blauwe zee) en verschillende resorts pal aan de kust. Daar had ik met Bjorn afgesproken die een dag later Sri lanka neerstreek en zo hebben we aan zo'n strandresort de eerste dagen ff gechilled en in de zee gedobberd. De temperatuur van de zee is heerlijk, de buitentemperatuur ook en je kan dus zonder kippenvel zowel overdag als snachts in springen...
Na Negombo zijn we 'luxe' begonnen, vanuit het resort hebben we een 'taxidriver' geboekt (Terance de zoon van de baas) en heeft ons 5 dagen lang naar een aantal interessante plekjes die onder 'The Cultural Triangel' vallen, gebracht. De 'TCT' zijn de meest opzienbare/belangrijke/oorspronkelijke boedhistische plekken die je in de noordelijke helft van Sri Lanka kan vinden...
Het was aardig, maar over het geheel vond ik de plekken wat tegenvallen, gezien er soms weinig over was van de 'tempels'(ik ben dan inmiddels ook aardig wat gewend.. of verwend?).
De enorme oude en nieuwe Pagoda's(belvormige 'tempels') in 'Anardhapura', 'The Lionrock'(een soort mini versie van Machu Pichu) en de grot tempels van Dambulla vol boedhasculpturen en schilderingen waren de hoogtepunten... Verder maakte de groene omgeving en de natuur die overal in Sri Lanka aanwezig de bezoekjes aan de culturele plekken een stuk vermakelijker. Dit omdat je daar of onderweg naast de groene omgeving, ook vaak bijzondere vogels(;ijsvogels bijeneters, andere kleurige vogeltjes en verschillende watervogels) spot en daarnaast andere diertjes ziet; zoals ondermeer mooie vlinders, 'squirls'(eekhoorns), 'Giant Squirls'(flinke eekhoorns), Makaken, baard- en Langoerapen, enkele slangen, schildpadjes, hagedissen, overstekende mongooses(een soort wezel) en een kameleon(tot zover).
Bij de verschillende guesthouses waar we verbleven worden de avonden, waar we buiten eten muziekaal begeleid door 'getjirp' en gekwaak van verschillende kikkers, krekels e.a. insekten.
Helaas horen muggen ook onder die insekten en die maken geen muziek...
Zoals je kunt opmaken is de eerste week Sri Lanka erg geslaagd. Het land is wat moderner('gecultiveerder') als ik me had voorgesteld, gezien de betere wegen, vervoer en voorzieningen etc. Verder voel je je in Sri Lanka helemaal veilig hier(geen malaria of politieke onrust), de mensen zijn aardig en nieuwsgierig, de vrouwen lijken een competitie te houden wie de langste vlecht heeft(paardestaarten tot over hun achterwerk), de souvenirverkopers zoals je verwacht hoe souvenirverkopers zich gedragen; ("look look no problem"- no i don't need- "come come, special price"- no thank you- "what you give?"- no i don't want it... "sir where you from?" . . .). Verder is het eten goed maar een beetje eenzijdig; veelal rice currys die overal ongeveer hetzelfde smaken.
Het toerisme komt weer langzaam op gang maar je merkt dat het nog lang niet het oude niveau heeft. Westerse toeristen kom je dan ook af en toe tegen en de guesthouses zijn eerder leeg dan vol, tot zover. Verder is het weer heerlijk, het is er zonnig, bewolkt en soms met een stevigebui (en dat vaak alledrie op een dag) maar het wordt er nooit koud of snikheet... een lekker gemiddelde van 27 graden... worden jullie al jaloers?(ik doe mijn best ;) )
Morgen gaan we de trein nemen van Kandy naar een klein plaatsje genaamd 'Ella' en ligt nog steeds in het binnenlandse 'berggebied' waar we vele theeplantages zullen tegenkomen. De treinroute moet mooi zijn dus ik ben benieuwd). Daarna willen we waarschijnlijk weer effe het zeewater ff opzoeken voordat we(of ik) een van de befaamdere national parken bezoeken; het Yala National Park. Maar daarover later meer... Ben benieuwd waar ik de volgende internetplek tegenkom, want die zie je tot zover alleen in de grotere steden...
Helaas moeten jullie nog even wachten op de eerste fotos hier want via mn USB kabel kan ik ze helaas niet uploaden(foutmelding x op x) vandaar ook dit uitgebreidere verslag. Daar moeten jullie het dit x maar mee doen... ;)
Ik denk ondanks al mijn avonturen ook aan jullie (op zijn tijd) en blijf het leuk vinden wat nieuws uit Nederland te horen... tot over een tijdje maar weer!
Srilankaanse knuffel!
Ayubowan (goodby!)
The traveling Bramsan
Ik zal jullie weer eens updaten, nu het ff kan; internet vind je hier niet overal, wel in Kandy dus waar ik en mn Hollandse maatje Bjorn nu enkele daagjes rondhangen. Kandy is een van de grotere steden hier in Sri Lanka, gelegen in het 'berggebied'(slechts heuveltjes voor mijn gevoel na Nepal) met een aardig meer en de thuishaven van de belangrijkere tempels van Sri Lanka; dit omdat hier in deze 'tempel of the tooth' de tand(; het enige restant na zijn crematie) van de enige echte Boedha (na vele rondzwervingen in Azie) bewaard is gebleven, volgens de gelovigen.
Dat maakt de tempel natuurlijk voor de lokalen een om voor te bidden, het is er daarom altijd druk.
Verder in de buurt van Kandy ligt een van de mooiste Botanical gardens die Azie rijk is, en het bezoekje aldaar was idd de moeite waard... Je vind er flinke bomen uit alle werelddelen en een 'Benjamin Ficus' is daar is uitgegroeid tot wel 2500 m2 in omtrek... ook vind je er apen en 'fruitbats' hangend in de toppen van de bomen. Fruitbats zijn de grootste vleermuizen die er bestaan, hun lichaam lijkt dan ok meer op een vosje als dat van een muis. Maar verder zijn het geen bloedzuigers hoor, nee ze houden alleen van fruit. Wel zijn ze aardig humeurig gezien hun lelijke gekrijs.
Maar nu nog effe terug naar het begin, middernacht landde ik de 29ste in Sri lanka en het is gebruikelijk om vandaar naar de kustplaats Negombo te gaan in plaats van het verder gelegen Colombo, de hoofdstad van Sri Lanka. Colombo wordt door de lokals en door toeristen niet als relaxed gezien, dus waarschijnlijk laat ik heel Colombo dus links liggen...
Negombo eens een oud vissersdorpje is een echte transitplek(voor in en uitvliegende toeristen), heeft redelijke stranden (nog niet de 'bountystranden' vol palmen en blauwe zee) en verschillende resorts pal aan de kust. Daar had ik met Bjorn afgesproken die een dag later Sri lanka neerstreek en zo hebben we aan zo'n strandresort de eerste dagen ff gechilled en in de zee gedobberd. De temperatuur van de zee is heerlijk, de buitentemperatuur ook en je kan dus zonder kippenvel zowel overdag als snachts in springen...
Na Negombo zijn we 'luxe' begonnen, vanuit het resort hebben we een 'taxidriver' geboekt (Terance de zoon van de baas) en heeft ons 5 dagen lang naar een aantal interessante plekjes die onder 'The Cultural Triangel' vallen, gebracht. De 'TCT' zijn de meest opzienbare/belangrijke/oorspronkelijke boedhistische plekken die je in de noordelijke helft van Sri Lanka kan vinden...
Het was aardig, maar over het geheel vond ik de plekken wat tegenvallen, gezien er soms weinig over was van de 'tempels'(ik ben dan inmiddels ook aardig wat gewend.. of verwend?).
De enorme oude en nieuwe Pagoda's(belvormige 'tempels') in 'Anardhapura', 'The Lionrock'(een soort mini versie van Machu Pichu) en de grot tempels van Dambulla vol boedhasculpturen en schilderingen waren de hoogtepunten... Verder maakte de groene omgeving en de natuur die overal in Sri Lanka aanwezig de bezoekjes aan de culturele plekken een stuk vermakelijker. Dit omdat je daar of onderweg naast de groene omgeving, ook vaak bijzondere vogels(;ijsvogels bijeneters, andere kleurige vogeltjes en verschillende watervogels) spot en daarnaast andere diertjes ziet; zoals ondermeer mooie vlinders, 'squirls'(eekhoorns), 'Giant Squirls'(flinke eekhoorns), Makaken, baard- en Langoerapen, enkele slangen, schildpadjes, hagedissen, overstekende mongooses(een soort wezel) en een kameleon(tot zover).
Bij de verschillende guesthouses waar we verbleven worden de avonden, waar we buiten eten muziekaal begeleid door 'getjirp' en gekwaak van verschillende kikkers, krekels e.a. insekten.
Helaas horen muggen ook onder die insekten en die maken geen muziek...
Zoals je kunt opmaken is de eerste week Sri Lanka erg geslaagd. Het land is wat moderner('gecultiveerder') als ik me had voorgesteld, gezien de betere wegen, vervoer en voorzieningen etc. Verder voel je je in Sri Lanka helemaal veilig hier(geen malaria of politieke onrust), de mensen zijn aardig en nieuwsgierig, de vrouwen lijken een competitie te houden wie de langste vlecht heeft(paardestaarten tot over hun achterwerk), de souvenirverkopers zoals je verwacht hoe souvenirverkopers zich gedragen; ("look look no problem"- no i don't need- "come come, special price"- no thank you- "what you give?"- no i don't want it... "sir where you from?" . . .). Verder is het eten goed maar een beetje eenzijdig; veelal rice currys die overal ongeveer hetzelfde smaken.
Het toerisme komt weer langzaam op gang maar je merkt dat het nog lang niet het oude niveau heeft. Westerse toeristen kom je dan ook af en toe tegen en de guesthouses zijn eerder leeg dan vol, tot zover. Verder is het weer heerlijk, het is er zonnig, bewolkt en soms met een stevigebui (en dat vaak alledrie op een dag) maar het wordt er nooit koud of snikheet... een lekker gemiddelde van 27 graden... worden jullie al jaloers?(ik doe mijn best ;) )
Morgen gaan we de trein nemen van Kandy naar een klein plaatsje genaamd 'Ella' en ligt nog steeds in het binnenlandse 'berggebied' waar we vele theeplantages zullen tegenkomen. De treinroute moet mooi zijn dus ik ben benieuwd). Daarna willen we waarschijnlijk weer effe het zeewater ff opzoeken voordat we(of ik) een van de befaamdere national parken bezoeken; het Yala National Park. Maar daarover later meer... Ben benieuwd waar ik de volgende internetplek tegenkom, want die zie je tot zover alleen in de grotere steden...
Helaas moeten jullie nog even wachten op de eerste fotos hier want via mn USB kabel kan ik ze helaas niet uploaden(foutmelding x op x) vandaar ook dit uitgebreidere verslag. Daar moeten jullie het dit x maar mee doen... ;)
Ik denk ondanks al mijn avonturen ook aan jullie (op zijn tijd) en blijf het leuk vinden wat nieuws uit Nederland te horen... tot over een tijdje maar weer!
Srilankaanse knuffel!
Ayubowan (goodby!)
The traveling Bramsan
woensdag 25 november 2009
ABC trek accomplished
Namaste Holandaiskes!
Hierbij een beknopt verslag, niet omdat ik niet veel te vertellen heb maar het is meer 'de tijdnood'.
ja dat kan je zelfs overkomen, zelfs als je op reis bent... Ik laat bij deze wat meer de foto's spreken en dan kun je gedeeltelijk zelf invullen of het een geslaagde trek was of niet...
Bij deze verklap ik het alvast; Ja de trek was wederom geslaagd, supervieuws en weer die rust die lopen in die overweldigende natuur met zich meebrengt. Het was een pittigere trek als die van de Langtang, deels omdat ik nu zelf tot aan The Anapurna Base Camp alles op mn rug heb meegesjouwt en deels omdat deze tocht veel meer ups and downhills had in vergelijking tot de Langtangtrek.
Al is deze trek veel populairder dan de Langtang-trek, toch was het aardig rustig omdat alweer het einde naderd van het 'trekkingsseizoen' hier in Nepal; ook hier in Nepal komt de winter eraan...
Het is goed dat ik nog enkele dagen gewacht heb tot ik het weer in positieve zin al wat zag opklaren. Met 'Amanda' een griet uit New York, die dezelfde trek wilde doen en mij als een volwaardige 'guide' zag zijn we 9 dagen geleden begonnen met de trek naar en terug van 'The Anapurna Base Camp' gelegen op 4130 meter en dichtbij de verschillende pieken van de Anapurna. Met een omweg (via het 'beroemde' sunrise uitkijkpunt "Poonhill") zijn we via varierende wegen, stenen trappen en (rots)paadjes na 6 dagen beland op de ABC.
Onderweg naar 'de top' -naast dat Amanda goed gezelschap was- weer verschillende leuke mensen ontmoet waaronder een gevarieerd engelssprekend jong gezelschap; een Nieuwzeelander, een Amerikaan, een Aussie en twee Engelsen. Het klikte goed en zo hebben we de avonden bij de verschillende lodges na het lopen extra gezellig kunnen maken...
Tijdens het lopen is het toch vaker een solo project; ieder heeft een ander tempo dus 'als groep' val je al snel uiteen en komt het pas weer samen bij de pauzes tussendoor. Met mijn tempo zat het goed; maw ik kon meer wachten op hen dan andersom... wie had dat gedacht?!
Verder is een trek in de bergen uit de elektronische en drukke wereld bijna een meditatieve ervaring, fysiek is het heel inspannend maar verder geniet je vollop van de omgeving, de rust , de stilte en voel je je nietig in die inmense bergketens om je heen. Het enige waar je aan hoeft te denken is wat je wilt eten en waar je gaat overnachten... Op een blaar, een verkoudheidje en een (tijdelijk)beurse knie; die ik opgelopen had door een zelfontspanner(groeps)foto waarbij ik me haaste en een knieval maakte om zo mijn knie pijnlijk te bezeren aan een KEI-harde steen die zich verstopt had onder het sneeuwlaagje... is alles weer voorspoedig gegaan en ben ik blij en voldaan dat ik een tweede trek gedaan heb. Nu rest mij nog een dagje in Pokhara voordat ik in KTM me ga ontdoen van mn trekkingspullen en weer wat lichter mijn vlucht neem naar het Zuidelijkere Sri Lanka en waar ik maatje Bjorn zal ontmoeten.
Tot zover het laatste verslag vanuit Nepal, een land met een zeer vriendelijke mensen en een relaxte mentaliteit, een indrukwekkende natuur en een land vol met fotografische wonderschone plekjes...
gegroet lieve mensen en tot over een tijdje weer...
(en balen dat ik niet mee kan paintbalen, snikker ;))
Brams
donderdag 12 november 2009
Waiting for the sun in Pokhara
Hi hellow,
Daar ben ik weer! Nog steeds gezond en wel!
Hierbij weer een beknopt verslag van mn avonturen in Nepal!.
Twee dagen terug aangekomen in het rustigere, mooiere en schonere Pokhara (in vergelijking tot KTM), in tijdelijk gezelschap van dit maal een Finse. Na nog wat gechilled te hebben in Bhaktapur via KTM een tripje geboekt (met uitstapjes) naar Chitwan National park gelegen in de Terrai ten zuiden van Nepal.
Hier kun je wat van de Nepalese 'jungle' proeven en mogelijk wat 'Wildlife' zien.
Wel is het aardig druk met (package-tour)toeristen die zowat allemaal hetzelfde programma afwerken; myself included al ben ik wat afgeweken van het normale programma; geen korte maar een lange jungle-walk(wat echter een beetje tegenviel) en verder heb ik een dag een fietsje gehuurd om de omgeving te verkennen en om 'the 20.000 lakes' (een symbolische naam, het was slechts 1 meer dus dat was ook een kleine tegenvaller) te bezoeken.
De 5 dagen hier in Chitwan heb ik (naast gezellige avonduurtjes bij het guesthouse in een groene omgeving) wildlife gespot; waaronder enkele neushoorns, krokodillen, verschillende watervogels, Hornbills, ijsvogels, mooie vlinders, wegsprintende bambi's, (verse) tijgerpootafdrukken gespot en een grommende beer gehoord(of was het toch een grommende Nepalees?).
De 'jungle' van Chitwan is niet tropisch maar lijkt meer op de Afrikaanse 'graslanden' gemixed met Europese aandoende bossen. Natuurlijk was de voettocht(The long jungle walk) in het park van Chitwan extra spannend wanneer je door de hoge graslanden en bossen liep met de wetenschap dat hier ook beren, tijgers, krokodillen en neushoorns rondliepen.
Verder waren de twee gidsen ieder met een bamboo stok bewapend en liep ik telkens 'veilig' in het midden, al voelde ik me nog veiliger met een eigen stok dus onderweg er een gevonden, gelukkig niet nodig gehad. Op 25 meter na spannend naderend gekraak van de flinke grassprieten verscheen even een neushoorn; yihaa! verder merkte deze ons niet op en hoefde ik ook niet zigzaggend weg te sprinten (toch bijna wat aan je tip gehad Maarten! ;) )
Verder in het programma was er een kanotochtje over de rivier, een tochtje naar 'the Elephant breeding center' en mocht je in de rivier met de olifanten baden; daar klom je op de rug van de flinke fant, die je vervolgens (op commando) natspoot met zn slurf en zich vervolgens in dieper water rustig op zijn zij liet vallen... vervolgens klom je er weer op en herhaalde het tafereel zich enkele malen, een bijzondere ervaring...
Aan het eind van de dag was het telkens goed toeven bij 'The sunsetpoint' waar ik in gezelschap met andere 'toeristen' en reizigers de dag afsloten aan de oever van de rivier, met een cocktail of een biertje in een ligstoel kijkend naar ondergaande zon...
Gezien de tijd die ik nog over heb in Nepal(nog een kleine 2,5 week, wat gaat het snel voorbij :( ) zal Pokhara mijn laatste bestemming worden alvorens ik terug reis naar Kathmandu waar ik de 29ste zal uitvliegen naar Sri Lanka.
Pokhara, de een na grootste stad van Nepal, gelegen aan een sereen meer
en in de buurt van de bergketens van 'The Annapurna Himalaya' en dus ook het uitgangspunt voor de verschillende treks.
Vannuit hier ga ik dus mijn tweede trek doen van 10 dagen naar The Annapurna Base Camp.
Het schijnt een aardig pittige trek te zijn met veel steigen en dalen alvorens je aankomt bij het eindpunt, maar heb er ontzettend zijn in!!
Het is nog wel even wachten op mooi weer; het is namelijk zowaar (al 2 dagen) flink bewolkt en vochtig hier; geen zicht op de Himalaya dus... nog effe chillen/wachten, lekker eten en drinken in de talrijke knusse restaurantjes en barretjes hier en ontspannen voor ik me weer flink ga inspannen.
Vandaag ook een goed moment om weer eens wat verse foto's up te loaden en mn blogje te schrijven... bij deze gebeurd (hehe), net optijd voor de lunch!
Namaste en tot over 2 weken!!
en bedankt voor de leuke reacties en mailtjes die ik ontvang!
verse foto's:
http://s593.photobucket.com/albums/tt20/Bramsan/Nepal/?albumview=slideshow
Bram
Daar ben ik weer! Nog steeds gezond en wel!
Hierbij weer een beknopt verslag van mn avonturen in Nepal!.
Twee dagen terug aangekomen in het rustigere, mooiere en schonere Pokhara (in vergelijking tot KTM), in tijdelijk gezelschap van dit maal een Finse. Na nog wat gechilled te hebben in Bhaktapur via KTM een tripje geboekt (met uitstapjes) naar Chitwan National park gelegen in de Terrai ten zuiden van Nepal.
Hier kun je wat van de Nepalese 'jungle' proeven en mogelijk wat 'Wildlife' zien.
Wel is het aardig druk met (package-tour)toeristen die zowat allemaal hetzelfde programma afwerken; myself included al ben ik wat afgeweken van het normale programma; geen korte maar een lange jungle-walk(wat echter een beetje tegenviel) en verder heb ik een dag een fietsje gehuurd om de omgeving te verkennen en om 'the 20.000 lakes' (een symbolische naam, het was slechts 1 meer dus dat was ook een kleine tegenvaller) te bezoeken.
De 5 dagen hier in Chitwan heb ik (naast gezellige avonduurtjes bij het guesthouse in een groene omgeving) wildlife gespot; waaronder enkele neushoorns, krokodillen, verschillende watervogels, Hornbills, ijsvogels, mooie vlinders, wegsprintende bambi's, (verse) tijgerpootafdrukken gespot en een grommende beer gehoord(of was het toch een grommende Nepalees?).
De 'jungle' van Chitwan is niet tropisch maar lijkt meer op de Afrikaanse 'graslanden' gemixed met Europese aandoende bossen. Natuurlijk was de voettocht(The long jungle walk) in het park van Chitwan extra spannend wanneer je door de hoge graslanden en bossen liep met de wetenschap dat hier ook beren, tijgers, krokodillen en neushoorns rondliepen.
Verder waren de twee gidsen ieder met een bamboo stok bewapend en liep ik telkens 'veilig' in het midden, al voelde ik me nog veiliger met een eigen stok dus onderweg er een gevonden, gelukkig niet nodig gehad. Op 25 meter na spannend naderend gekraak van de flinke grassprieten verscheen even een neushoorn; yihaa! verder merkte deze ons niet op en hoefde ik ook niet zigzaggend weg te sprinten (toch bijna wat aan je tip gehad Maarten! ;) )
Verder in het programma was er een kanotochtje over de rivier, een tochtje naar 'the Elephant breeding center' en mocht je in de rivier met de olifanten baden; daar klom je op de rug van de flinke fant, die je vervolgens (op commando) natspoot met zn slurf en zich vervolgens in dieper water rustig op zijn zij liet vallen... vervolgens klom je er weer op en herhaalde het tafereel zich enkele malen, een bijzondere ervaring...
Aan het eind van de dag was het telkens goed toeven bij 'The sunsetpoint' waar ik in gezelschap met andere 'toeristen' en reizigers de dag afsloten aan de oever van de rivier, met een cocktail of een biertje in een ligstoel kijkend naar ondergaande zon...
Gezien de tijd die ik nog over heb in Nepal(nog een kleine 2,5 week, wat gaat het snel voorbij :( ) zal Pokhara mijn laatste bestemming worden alvorens ik terug reis naar Kathmandu waar ik de 29ste zal uitvliegen naar Sri Lanka.
Pokhara, de een na grootste stad van Nepal, gelegen aan een sereen meer
en in de buurt van de bergketens van 'The Annapurna Himalaya' en dus ook het uitgangspunt voor de verschillende treks.
Vannuit hier ga ik dus mijn tweede trek doen van 10 dagen naar The Annapurna Base Camp.
Het schijnt een aardig pittige trek te zijn met veel steigen en dalen alvorens je aankomt bij het eindpunt, maar heb er ontzettend zijn in!!
Het is nog wel even wachten op mooi weer; het is namelijk zowaar (al 2 dagen) flink bewolkt en vochtig hier; geen zicht op de Himalaya dus... nog effe chillen/wachten, lekker eten en drinken in de talrijke knusse restaurantjes en barretjes hier en ontspannen voor ik me weer flink ga inspannen.
Vandaag ook een goed moment om weer eens wat verse foto's up te loaden en mn blogje te schrijven... bij deze gebeurd (hehe), net optijd voor de lunch!
Namaste en tot over 2 weken!!
en bedankt voor de leuke reacties en mailtjes die ik ontvang!
verse foto's:
http://s593.photobucket.com/albums/tt20/Bramsan/Nepal/?albumview=slideshow
Bram
woensdag 4 november 2009
Back from the trek
Haaidihoo! daar en ik weer!
Terug van een zeer geslaagde trekking en ik ben nu enkele dagen terug in Bhaktapur om wat achtergelaten spullen op te pikken, om even te chillen en afscheid te nemen van de lieve mensen die ik hier ontmoet heb. Maar nu terug naar mn trekking avontuur;
De ochtend dat we (ik met Naomi) vertrokken uit KTM naar 'Surya Brebesi' waren gelukkig ook mn laatste krampjes vertrokken en kon ik met een gerust hart en gat de lange busrit tegenmoet treden. Maar goed ook want het was een behoorlijke pittige busrit. Na 3 uur over kronkelige asfaltwegen uit de KTM valei trekkend was het daarna afgelopen met het asfalt. De weg daarop was omverhard, vol kuilen en flinke keien waarbij de bus ook nog flink moest klimmen en waar de chauffeur ons langs behoorlijke afgronden moest manouvreren, een knap stukje vakmanschap want de weg was soms behoorlijk nauw. Verder stopte de bus dikwijls om steeds meer mensen op te pikken die zich in of op de bus propte. Langzaam maar zeker werdt de bus overvol met zakken rijst, spullen, kippen e.d. De overgebleven kleine ruimtes werden vervolgens opgevuld met de kinderen. Dus alle zittende passagiers, zoals wij kregen elk een kind op schoot. De mijne lag lekker weg te dommelen en mn broek onder te kwijlen. Mijn kleine tas lag nog in het gangpad en had deze zo goed ik kon onder mn zitplaats gedrukt maar zag tijdens de reis toch aardig wat Nepalezen voeten eroverheen denderen. Nadat de bus na nog eens 5/6 uur bonken, ploeteren en schudden eindelijk in Surya Brebesi aankwam en ik mn tas opendeed waren mijn 5 (vergeten) bananen verdwenen en vond ik overal bananenpudding en zwarte blubberige schillen in mn tas. Toen ik mn camera eruit haalde zat er ook nog een barst in mn frontglas... gelukkig alleen mn frontglas.
De volgende ochtend begon dan echt onze trekking. Vrijwel alle toeristen doen alleen de bekende Langtang-trek maar ik en Naomi begonnen dus aan de andere kant met de Tamang Heritage trail, nog niet bekend en slechts 3 jaar geleden 'geopend'. De ochtend nog een lokale gids gevonden; een jonge aardige gast (Dorje) van slechts 19 jaar. Het gebied van de Tamang Herritage is vooral interessant omdat je hier Tibetaanse volken kan ontmoeten en kan verblijven in Tibetaanse dorpjes. De Tibetanen zijn na de bezetting van Tibet omstreeks 65 jaar geleden van Tibet naar Nepal gevlucht om hier een nieuw leven op te bouwen. De bewoners hebben inderdaad veel mongoolse trekken. Verder zijn ze of wat meer verlegen voor de camera of ze snappen niet wat een camera is. Verschillende dorpjes die we passeerden zagen er erg authentiek uit, alsof er niets aan hun levenswijze veranderd is in de laatse 100/200 jaar. Ze leven vooral van wat het land hun brengt; de huizen zijn opgetrokken uit hout en klei(soms met een wat moderne golfplaten dak), het voedsel verkrijgen ze via de landbouw en van het (vrij) loslopend vee(voor melk, kaas, eieren, vlees eten is een uitzondering). Verder wordt er gekookt op (gesprokkelt) hout en is het niet vanzelfsprekend dat er elektriciteit is.
We liepen totaal 4,5 dag door dit gebied varierend van 1750 tot 3100 meter hoogte waar je vooral uitzichten had op groene valeien en terrassen, boshellingen en in de verte enkele hoge pieken van de Langtang Himalaya. Het weer was overwegend zonnig en helder. Verder de stilte, de rust, de geweldige uitzichten, de passerende dorpjes en tegenmoet komende 'Tibetanen' op de paden (die van alles met zich meesleepte) was het hier in de Tamang vollop genieten.
Aan het eind van de tweede dag verbleven we in Tatopani, naast 12 toeristen die hier verbleven(de meeste die we in de Tamang gezien hadden op 1 plek) was het vooral druk met de locals.
De aantrekkingskracht op dit dorpje door vele regio-bewoners had vooral te maken met de aanwezige 'Hotsprings'. Drie stenen baden van ieder 20 m2 met rood/bruin kleurig en sulfaatrijk (bron)water tussen de 45 en 55 graden waren goed gevult met de lokale 'Nepalezen' en iedereen was zichtbaar aan het genieten van wat de natuur hun schonk. Uit 6 stenen waterspuwers met slangenkoppen stroomde het nieuwe water de baden in. Naast dat het heerlijk was voor de spieren (na enkele dagen lopen met bepakking) is het ook voor de fotograaf een geweldige spot.
Je zou er fotoboeken vol van kunnen schieten... dat heb ik maar niet gedaan.
Na 4,5 dag sloot de trek van de Tamang aan op de populairdere Langtang trek. Deze trek loopt door een brede kloof en volgt via paadjes, langzaam steigende en in de buurt van de bruisende (langtang) rivier naar boven. Het eindpunt van de trek 'eindigt' bij het laatste 'dorpje Kyaujin Gompa' op 3850 meter, dichtbij de oorsprong van de rivier oftewel aan de voet van de gletchers van de ijzige sneeuwwitte Langtang-pieken (van ondermeer van de Langtang himalaya).
Terug van een zeer geslaagde trekking en ik ben nu enkele dagen terug in Bhaktapur om wat achtergelaten spullen op te pikken, om even te chillen en afscheid te nemen van de lieve mensen die ik hier ontmoet heb. Maar nu terug naar mn trekking avontuur;
De ochtend dat we (ik met Naomi) vertrokken uit KTM naar 'Surya Brebesi' waren gelukkig ook mn laatste krampjes vertrokken en kon ik met een gerust hart en gat de lange busrit tegenmoet treden. Maar goed ook want het was een behoorlijke pittige busrit. Na 3 uur over kronkelige asfaltwegen uit de KTM valei trekkend was het daarna afgelopen met het asfalt. De weg daarop was omverhard, vol kuilen en flinke keien waarbij de bus ook nog flink moest klimmen en waar de chauffeur ons langs behoorlijke afgronden moest manouvreren, een knap stukje vakmanschap want de weg was soms behoorlijk nauw. Verder stopte de bus dikwijls om steeds meer mensen op te pikken die zich in of op de bus propte. Langzaam maar zeker werdt de bus overvol met zakken rijst, spullen, kippen e.d. De overgebleven kleine ruimtes werden vervolgens opgevuld met de kinderen. Dus alle zittende passagiers, zoals wij kregen elk een kind op schoot. De mijne lag lekker weg te dommelen en mn broek onder te kwijlen. Mijn kleine tas lag nog in het gangpad en had deze zo goed ik kon onder mn zitplaats gedrukt maar zag tijdens de reis toch aardig wat Nepalezen voeten eroverheen denderen. Nadat de bus na nog eens 5/6 uur bonken, ploeteren en schudden eindelijk in Surya Brebesi aankwam en ik mn tas opendeed waren mijn 5 (vergeten) bananen verdwenen en vond ik overal bananenpudding en zwarte blubberige schillen in mn tas. Toen ik mn camera eruit haalde zat er ook nog een barst in mn frontglas... gelukkig alleen mn frontglas.
De volgende ochtend begon dan echt onze trekking. Vrijwel alle toeristen doen alleen de bekende Langtang-trek maar ik en Naomi begonnen dus aan de andere kant met de Tamang Heritage trail, nog niet bekend en slechts 3 jaar geleden 'geopend'. De ochtend nog een lokale gids gevonden; een jonge aardige gast (Dorje) van slechts 19 jaar. Het gebied van de Tamang Herritage is vooral interessant omdat je hier Tibetaanse volken kan ontmoeten en kan verblijven in Tibetaanse dorpjes. De Tibetanen zijn na de bezetting van Tibet omstreeks 65 jaar geleden van Tibet naar Nepal gevlucht om hier een nieuw leven op te bouwen. De bewoners hebben inderdaad veel mongoolse trekken. Verder zijn ze of wat meer verlegen voor de camera of ze snappen niet wat een camera is. Verschillende dorpjes die we passeerden zagen er erg authentiek uit, alsof er niets aan hun levenswijze veranderd is in de laatse 100/200 jaar. Ze leven vooral van wat het land hun brengt; de huizen zijn opgetrokken uit hout en klei(soms met een wat moderne golfplaten dak), het voedsel verkrijgen ze via de landbouw en van het (vrij) loslopend vee(voor melk, kaas, eieren, vlees eten is een uitzondering). Verder wordt er gekookt op (gesprokkelt) hout en is het niet vanzelfsprekend dat er elektriciteit is.
We liepen totaal 4,5 dag door dit gebied varierend van 1750 tot 3100 meter hoogte waar je vooral uitzichten had op groene valeien en terrassen, boshellingen en in de verte enkele hoge pieken van de Langtang Himalaya. Het weer was overwegend zonnig en helder. Verder de stilte, de rust, de geweldige uitzichten, de passerende dorpjes en tegenmoet komende 'Tibetanen' op de paden (die van alles met zich meesleepte) was het hier in de Tamang vollop genieten.
Aan het eind van de tweede dag verbleven we in Tatopani, naast 12 toeristen die hier verbleven(de meeste die we in de Tamang gezien hadden op 1 plek) was het vooral druk met de locals.
De aantrekkingskracht op dit dorpje door vele regio-bewoners had vooral te maken met de aanwezige 'Hotsprings'. Drie stenen baden van ieder 20 m2 met rood/bruin kleurig en sulfaatrijk (bron)water tussen de 45 en 55 graden waren goed gevult met de lokale 'Nepalezen' en iedereen was zichtbaar aan het genieten van wat de natuur hun schonk. Uit 6 stenen waterspuwers met slangenkoppen stroomde het nieuwe water de baden in. Naast dat het heerlijk was voor de spieren (na enkele dagen lopen met bepakking) is het ook voor de fotograaf een geweldige spot.
Je zou er fotoboeken vol van kunnen schieten... dat heb ik maar niet gedaan.
Na 4,5 dag sloot de trek van de Tamang aan op de populairdere Langtang trek. Deze trek loopt door een brede kloof en volgt via paadjes, langzaam steigende en in de buurt van de bruisende (langtang) rivier naar boven. Het eindpunt van de trek 'eindigt' bij het laatste 'dorpje Kyaujin Gompa' op 3850 meter, dichtbij de oorsprong van de rivier oftewel aan de voet van de gletchers van de ijzige sneeuwwitte Langtang-pieken (van ondermeer van de Langtang himalaya).
De eerste dag loop je vooral door het tropisch aandoende bos. Het pad is het enige wat onderhand niet groen is. De bomen zijn bezaait met mossen, zo ook de bodem naast het pad is bekleed met varens e.d. Verder volgt het mooie pad al kronkelend langs grote rotsblokken, stroompjes en watervalletjes, onderbroken door lodges waar je kon eten/slapen of chillen. Onderweg nog wat glimps van mooie vogels gezien (verschillende spechten, een vuurrood vogeltje, longtailbirds), een hert en enkele groepjes Langoer apen (familie van de gibbons). Naarmate je hoger en hoger liep maakte het bos meer plaats voor struiken, weides (en vaak in de buurt van de gehuchten ahum.. Ganja planten ;) ). Hier zag je ook Nepalese paarden en de Yaks (YAKS!!! mogen niet ontbreken natuurlijk) in zicht en werdt het landschap ruiger en het zicht op de pieken steeds kolossaler. Het landschap van de himalaya is weer prachtig! Verder kom je idd meer toeristen tegen, maar dat is s'avonds aan de andere kant ook best gezellig om zo wat te chatten of een kaartspelletje te doen. De nachten waren boven de 3 km behoorlijk fris( iets boven het vriespunt) maar dat bracht ook een enorm heldere sterrenhemel met zich mee.
Ik en Naomi en een japanner zijn vanaf het 'dorpje Kyaujin Gompa' nog een klim naar de kleine 'Morimoto piek' gaan doen waar je nog moest klimmen tot een hoogte van 4750 meter en die naar weer een geweldig panoramisch uitzicht leidde! Elke stap daar naar toe kost 2x zoveel kracht, maar verder op een beetje hoofdpijn na verder geen last gehad van deze voor laaglanders zoals wij onwerkelijke hoogtes.
Met Naomi als jong trekkersmaatje en Dorje was het goed toeven en na 10 dagen lopen zat deze trekking erop en na weer een pittige -maar gelukkig minder volle - busrit terug naar KTM om vandaar een terug naar het vertrouwde Bhaktapur te gaan . Voldaan en met een beetje weemoed geniet ik nog na van de overweldigende natuur en zijn bewoners. Inmiddels afscheid genomen van Naomi en is het nog ff chillen in Bhaktapur en (opnieuw) afscheid nemen (van het schooltje en de kids, van Joyce en (de kids van)Swarga en van een gezellig verliefd geworden stel (Allen en Wendy). Nu bezig voorbereidingen te treffen voor mijn volgende reisdoelen. Eerst via KTM naar een weeshuis waar ik voor iemand foto's zou gaan maken (tbv sponsors), dan alvast een vliegticket regelen voor Sri Lanka, en waarschijnlijk een busticket regelen naar het Westelijke gelegen 'Bardia park' wat ligt in de Terrai maar dat hoor je de volgende x.
Zoals je merkt zit ik er inmiddels helemaal in en heb bijna geen tijd voor mn blog. De Nepalezen zijn vrijwel allemaal erg vriendelijk, relaxed en ontvankelijk en zo zit je in het ene gesprek of beland je weer (inclusief tikka) bij een community house en neem je deel aan het Nepalese rituelen, het leven en gebruiken (naast thee en fruit werden ook pijpen met apparte groenige kruiden doorgepaast waar je een beetje licht van werdt in je hoofd ;) ). Ja het ritme en het reizen hier in Nepal doet me goed en ik mag mij gelukkig prijzen dat ik dit mag beleven.
Zo hehe voorlopig zijn jullie weer zoet en dit x ook nog eens 24 verse foto's weten toe te voegen... Ik denk ook aan jullie tussen alle ervaringen door!! dikke knuffel en tot het volgende bloggie!
Bram
dinsdag 20 oktober 2009
Van 'Tihar' naar Langtang
Hallo lieve mensen van t andere land
Hierbij nog een klein stukje vers blognews,
Het festival Tihar is ten einde en het waren drukke dagen, en vooral betreft de lokale Nepalezen.
Ik wilde na mn buikgriepje/djaree-aanval weer wat aansterken dus deed ik het wat rustig aan.
De eerste twee dagen heb ik het festival meegemaakt in Bhaktapur. Overdag zijn de Nepalezen druk in de weer met versieringen, verlichtingen voor de avond en verder rituelen voor het huis; zoals trek een baan mert rode modder vanaf een heilige steen/tempel of naar je voordeur(om geld en voorspoed aan te tekken). Daarnaast was er op veel meer plekken 'markt' en iedereen kocht voedsel e.d in voor het festival. En verder hoor je wat rotjes knallen zowel overdag en s avonds... opmerkelijkheidje is dat de honden er nauwlijks van onder de induk zijn.
Verder zijn de avonden met Tihar het mooist door de vele lichtversieringen en de kaarsjes bij tempels en heilige plekken en het geluid van muziek en gezang...
Het een 4 daags festival (vergelijkbaar met ons Nieuwjaarsfeest) waar elke dag andere goden(met name Lakti), dieren, geld en/of familieleden worden geeerd. De ene dag lopen de koeien met een Tikka (;rode stip op derde oog) en wordt er een krans omgehangen en een dag later zie je menig (straat)hond met tikka's. De laatste dag staat in het teken dat de broers in de familie geeerd worden maar voor de feestelijkheid krijgt iedereen een bloemenkrans en een 7 kleurige tikka die ze vakkundig met een sjabloon gemaakt van een rietstengel opgebracht krijgen.
Die dag was ik ook verzeild geraakt bij de familie van 'een guesthouse' net buiten Bhaktapur bij die tempel Changa Narai met een mooi uitzicht op Kathmandu en de omliggende terrassen waar ik het al eerder over gehad had... en ook ik kreeg een mooie 7ven kleurige tikka en werdt uitgenodigd om met de familie mee te eten; het werd wederom een maaltijd Dahl Bath (al was ik wat sceptisch de eigenaar verzekerde dat het geen kwaad kon voor mn nog wat zeurende darmen... en helaas later bleek dus dat het wel kwaad kon (al is het deze keer minder heftig) en heb weer te kampen met wat spuitpoep en buikkrampjes.. :( Tja die gastvrijheid van die lieve Nepalezen pakt soms niet helemaal goed uit :(
Gisteren vertrokken terug naar Kathmandu en moest de laatste dingen regelen voor de geplande trek met Naomi. We hadden via de mail een beetje contact gehouden en zij had een mooie trekking gevonden in het Langtang gebied (80 km boven Kathmandu), die minder platgelopen wordt door toeristen en die het minder moet hebben van lopen in de hoogte maar meer moet hebben van authentieke 'dorpjes' waar vooral tibetanen wonen... het heet de Tamang Heritage Trail en is in 5 dagen te doen. Daaraan gesloten is de bekende trek in het Langtang gebied waar je wel het echte berggebied en wat pieken van de himalaya gaat benaderen. Als alles goed gaat gaan we die direct opvolgend doen en dat betekend nog een volle week wandelen. Morgen met een volle rugzak die vooral gevuld is met spullen voor als het koud wordt en daarnaast mn camera en objectieven... en hij voelt nu eigenlijk veelste zwaar om mee rond te trekken in de bergen. Eens kijken of de guide die we wel willen voor de Tamang trail een paar kilotjes mee kan tillen...
Morgenvroeg 6 uur op en met een vroege bus een 8 uur durende rit naar 'Syabrubesi' het startpunt van mijn eerste trek in Nepal...
Hopelijk trekken de laatste krampjes vanacht weg en gaat de busrit morgen voorspoedig en zonder bruine broek... daarna zal er even een tijd radiostilte zijn tot ik weer terug ben in cyberland! ik schat over 12 daagjes en anders merk je het wel!
lieve groet,
Bram
Hierbij nog een klein stukje vers blognews,
Het festival Tihar is ten einde en het waren drukke dagen, en vooral betreft de lokale Nepalezen.
Ik wilde na mn buikgriepje/djaree-aanval weer wat aansterken dus deed ik het wat rustig aan.
De eerste twee dagen heb ik het festival meegemaakt in Bhaktapur. Overdag zijn de Nepalezen druk in de weer met versieringen, verlichtingen voor de avond en verder rituelen voor het huis; zoals trek een baan mert rode modder vanaf een heilige steen/tempel of naar je voordeur(om geld en voorspoed aan te tekken). Daarnaast was er op veel meer plekken 'markt' en iedereen kocht voedsel e.d in voor het festival. En verder hoor je wat rotjes knallen zowel overdag en s avonds... opmerkelijkheidje is dat de honden er nauwlijks van onder de induk zijn.
Verder zijn de avonden met Tihar het mooist door de vele lichtversieringen en de kaarsjes bij tempels en heilige plekken en het geluid van muziek en gezang...
Het een 4 daags festival (vergelijkbaar met ons Nieuwjaarsfeest) waar elke dag andere goden(met name Lakti), dieren, geld en/of familieleden worden geeerd. De ene dag lopen de koeien met een Tikka (;rode stip op derde oog) en wordt er een krans omgehangen en een dag later zie je menig (straat)hond met tikka's. De laatste dag staat in het teken dat de broers in de familie geeerd worden maar voor de feestelijkheid krijgt iedereen een bloemenkrans en een 7 kleurige tikka die ze vakkundig met een sjabloon gemaakt van een rietstengel opgebracht krijgen.
Die dag was ik ook verzeild geraakt bij de familie van 'een guesthouse' net buiten Bhaktapur bij die tempel Changa Narai met een mooi uitzicht op Kathmandu en de omliggende terrassen waar ik het al eerder over gehad had... en ook ik kreeg een mooie 7ven kleurige tikka en werdt uitgenodigd om met de familie mee te eten; het werd wederom een maaltijd Dahl Bath (al was ik wat sceptisch de eigenaar verzekerde dat het geen kwaad kon voor mn nog wat zeurende darmen... en helaas later bleek dus dat het wel kwaad kon (al is het deze keer minder heftig) en heb weer te kampen met wat spuitpoep en buikkrampjes.. :( Tja die gastvrijheid van die lieve Nepalezen pakt soms niet helemaal goed uit :(
Gisteren vertrokken terug naar Kathmandu en moest de laatste dingen regelen voor de geplande trek met Naomi. We hadden via de mail een beetje contact gehouden en zij had een mooie trekking gevonden in het Langtang gebied (80 km boven Kathmandu), die minder platgelopen wordt door toeristen en die het minder moet hebben van lopen in de hoogte maar meer moet hebben van authentieke 'dorpjes' waar vooral tibetanen wonen... het heet de Tamang Heritage Trail en is in 5 dagen te doen. Daaraan gesloten is de bekende trek in het Langtang gebied waar je wel het echte berggebied en wat pieken van de himalaya gaat benaderen. Als alles goed gaat gaan we die direct opvolgend doen en dat betekend nog een volle week wandelen. Morgen met een volle rugzak die vooral gevuld is met spullen voor als het koud wordt en daarnaast mn camera en objectieven... en hij voelt nu eigenlijk veelste zwaar om mee rond te trekken in de bergen. Eens kijken of de guide die we wel willen voor de Tamang trail een paar kilotjes mee kan tillen...
Morgenvroeg 6 uur op en met een vroege bus een 8 uur durende rit naar 'Syabrubesi' het startpunt van mijn eerste trek in Nepal...
Hopelijk trekken de laatste krampjes vanacht weg en gaat de busrit morgen voorspoedig en zonder bruine broek... daarna zal er even een tijd radiostilte zijn tot ik weer terug ben in cyberland! ik schat over 12 daagjes en anders merk je het wel!
lieve groet,
Bram
vrijdag 16 oktober 2009
Long report out off Bhaktapur
Tien dagen later in Bhaktapur
Hello dear friends, family and loveones from Hollanda!
Inmiddels zijn de twee weekjes hier in Bhaktapur bijna verstreken. Dacht ik in het begin dat ik eerder teveel tijd over had het verblijf hier in Bhaktapur, naast mn schoollessen, maar dat blijkt toch behoorlijk mee te vallen… De de laatste 10 dagen zijn iig veel sneller voorbij gegaan als dat ik van te voren gedacht zou hebben. Verder zijn 5 lessen op een dag best pittig, vooral in combinatie met de tijd die je ook nog met de kinderen ‘Suvadra Home’. Wel was deze ervaring meer dan de moeite waard.
De dagen hier verliepen een beetje als volgt;
Half 8 opstaan, eten met de kids van het tehuis en even spelen met ze, dan de lesstof van de dag nog even doornemen, aanlopen richting centrum, aldaar een kopje koffie drinken bij 1 van de tempelpleinen en rond 10 uur aankomen op het schooltje waar ik van 10:15 tot 15:00 de lessen vervul.
Vervolgens slenter ik via de kleurrijke ‘19de eeuws’ aandoende steegjes met het steeds afwisselende buitenleven, naar het plein en ga even zitten op mn vaste stekkie (‘The Heart of Bhaktapur’) even een middag snackje met een Nepalese thee of een kopje koffie. Hier kom ik even bij en relax ik in de buitenlucht en zie van twee hoog het leven onder mij aan me voorbij gaan. Dit kleine maar knusse restaurantje wordt sinds kort ook gerund via Joyce en haar Nepalese partner Krishna en de kleine opbrengst is ook weer voor het tehuis Suvadra.
Daarna loop ik weer wat rond over de pleinen ga ik ergens zitten maar sneller dan je lief is komt er alweer een Nepalees, kinderen of jongeren die een praatje met je maken, soms met bijbedoelingen ($$) maar meestal niet, ook omdat sommige je al herkennen. Rond 17ven loop ik langzaam terug naar Suvadra Home en neem vaak alternatieve routes want de steegjes en hun afwisselende authentieke straatleven blijven zijn 'visuele verassingen' hebben.
Aangekomen bij Suvadra eet je weer en speel je nog even met de kids, half negen gaat de kids naar bed en dan lees je nog wat, of drink je nog wat op de rooftop met Joyce. rond 22:00 heb je het meestal wel gehad en slapen gaat meestal goed, een kleine sympohie van krekels op de achtergrond...zzzz maar soms wordt dat ruwverstoord door dat er een blafsalvo begint van de talrijke straathonden die hier leven... in de nacht zijn zij de baas
Vrijdagmiddag en zaterdag zijn je vrije dagen en die van vorige week had de bestemming Nagarkot, een dorpje op een berg een uurtje dakbussen van Bhaktapur en vooral bekend om het geweldige uitzicht op de valei daarachter en –als je geluk had wat wil zeggen bij helder weer – zie je naast de valei en de terrashellingen, in de verte de hoge pieken van het Langtang gebergte van de Himalaya. De moesson die de eerste week hier aardig wat vat had op Nepal( met de nadruk op bewolking) was die dag ons(;ik en weer een andere vrijwilligster) goed gezind. Het was behoorlijk helder en het uitzicht was grandioos en al waren de hoge pieken over het algemeen gehuld in mooie wolkpropjes, brak hier en daar een stukje open en zagen we de ijzige reuzen er doorheen.
Het veranderende ‘laatste zonlicht’ op traag transformerende wolken en de valei maakte dit uitzicht toch 1 van de bijzonderste die ik tot nu toe gezien heb( en zo vers in het geheugen ligt, dat zal ook wel een beetje meespelen).
Ook de aangerade sunrise, waar je toch al 4:30 uit je nest moest bleek eerst niet veel te worden maar het slotstuk was toch ook weer erg spectaculair… voortaan zal ik proberen meer de fotos te laten spreken… anders wordt dit toch wel een erg lang verslag…
De zaterdag van Nagarkot teruggelopen (12km) naar de tempel op een berg die dichtbij Bhaktapur ligt maar waar je vanuit Bhaktapur toch niet even heen huppelt. Een vrolijke jongen (die erg veel weghad van de Nepalese versie van ‘Erik van de DTG’ ) die graag engels wilde oefenen en de leuke doorsteekjes wist liep met ons mee en bracht ons bij de tempel ‘Changa Naraja’, een van de oudste Shiva tempels( 600AD) die Nepal rijk is.
Om de tempel en zijn muren (op de souvenirwinkletjes na) kleefde er een straat omheen met erg authentieke huisjes en het leven leek weer van 100 jaar geleden…
Mooi om er rond te wandelen, kortom mij vrije weekend was geslaagd!
Verder zijn dagen als leraar op de ‘govermental school’ Shree Bharati zijn erg goed bevallen. De leraren waren aardig maar vooral met de leerlingen heb ik een erg leuke tijd gehad. Van de docet had ik de engelse boekjes van klas 1 t/m 5 gekregen en heb ik de lesstof opgepakt waar hij gebleven was. Via de boekjes en buiten de boekjes om heb ik een poging gewaagd hun engels een klein beetje op te krikken. Eigenlijk met de klas 1 heb ik het gevoel de grootste sprong gemaakt te hebben omdat ik daar echt met de basis kon beginnen, ook zag ik date en andere lerares later diezelfde methode overnam.
Met de wat ouderen merkte ik dat ze door hun leermethode over het algemeen toch bar weinig begrijpen wat de engelse woorden in zinsverband betekenen. Dat komt omdat ze gewend zijn letterlijk de engelse teksten overschrijven of deze gezamelijk opdreunen maar wijk je er iets van af of probeer je ze bij bv een verklarende tekst opdracht de vragen die erbij staan zelf te laten invullen komt er weinig van terecht. Het slimste jongetje(of meisje ;) ) van de klas zegt/gokt het goede antwoord dan in sommige gevallen of de klas ‘wacht’ tot het antwoord uiteindelijk op het bord verschijnt, wanneer ook mijn verschillende hints niet meer helpen. Doordat mijn Nepalees tot nu toe ook niet verder rijkt als pakweg 10 woorden wordt het ook lastig de bedoeling over te brengen. Door losse woorden mbv tekeningetjes uit te beelden ging het al wat beter. Daarnaast zal de uitspraak hier en daar wat vooruit gegaan zijn en hebben ze zichtbaar genoten met mij voor de klas, al was het maar voor 2 weken.
Naast de engelse lessen was er ook nog ruimte voor enkele tekenlesjes (waar ook de voorbeelden die je op het schoolbord tekende ook zo goed mogelijk gekopieerd werden)
En verder wat spelletjes zoals pictionary of galgje en aan groep 1 ‘Head-shoulders-knee-and-toe’ geleerd. Officieel had ik dagelijks 5 lesuren maar dat werden er toch steeds 6. Anders liet ik een klas achter die zich drie kwartier zelf moesten vermaken en dat vond ik dan toch een beetje sneu.
En dan is er nog het verblijf bij Suadra Home, erg knus en gezellig en erg leuk om met 13 kids samen, en met de hand Dahl Bat te eten en daarbuiten nog even met ze te stoeien, te dollen ofwat dan ook, ondanks hun lichamelijke beperkingen zijn ze enorm positief en vrolijk. Joyce heeft het goed voor elkaar gekregen… Ik houd het hier even bij, hik kan nog veel meer beschrijven maar het is al een aardig verslag geworden (met minder kromme zinnen?). Vandaag begint weer een nieuw festival; Tihar. Dit wil ik tenminste nog voor 2/3dagen meemaken hier in Bhaktapur en dan is het tijd weer verder te gaan…
En hopelijk is mijn vannacht spontaan gekregen Diaree-aanval (het leek wel of ik een klisma behandeling gehad had) ook weer snel voorbij maar voel me nu wel effe aardig belabberd… vandaag even leven op thee, water, OSD, bisquits en bananen…
Haha moet ik met deze regel en gedachte eindigen? Eeuhm heb ik al verteld dat de moesson nu werkelijk voorbij is en het weer (ondanks de smog van Kathmandu) helder, warm en zoning is? Goed bij deze tot de volgende keer! Hierover later meer…
Gegroet knuffel
Bram
Hello dear friends, family and loveones from Hollanda!
Inmiddels zijn de twee weekjes hier in Bhaktapur bijna verstreken. Dacht ik in het begin dat ik eerder teveel tijd over had het verblijf hier in Bhaktapur, naast mn schoollessen, maar dat blijkt toch behoorlijk mee te vallen… De de laatste 10 dagen zijn iig veel sneller voorbij gegaan als dat ik van te voren gedacht zou hebben. Verder zijn 5 lessen op een dag best pittig, vooral in combinatie met de tijd die je ook nog met de kinderen ‘Suvadra Home’. Wel was deze ervaring meer dan de moeite waard.
De dagen hier verliepen een beetje als volgt;
Half 8 opstaan, eten met de kids van het tehuis en even spelen met ze, dan de lesstof van de dag nog even doornemen, aanlopen richting centrum, aldaar een kopje koffie drinken bij 1 van de tempelpleinen en rond 10 uur aankomen op het schooltje waar ik van 10:15 tot 15:00 de lessen vervul.
Vervolgens slenter ik via de kleurrijke ‘19de eeuws’ aandoende steegjes met het steeds afwisselende buitenleven, naar het plein en ga even zitten op mn vaste stekkie (‘The Heart of Bhaktapur’) even een middag snackje met een Nepalese thee of een kopje koffie. Hier kom ik even bij en relax ik in de buitenlucht en zie van twee hoog het leven onder mij aan me voorbij gaan. Dit kleine maar knusse restaurantje wordt sinds kort ook gerund via Joyce en haar Nepalese partner Krishna en de kleine opbrengst is ook weer voor het tehuis Suvadra.
Daarna loop ik weer wat rond over de pleinen ga ik ergens zitten maar sneller dan je lief is komt er alweer een Nepalees, kinderen of jongeren die een praatje met je maken, soms met bijbedoelingen ($$) maar meestal niet, ook omdat sommige je al herkennen. Rond 17ven loop ik langzaam terug naar Suvadra Home en neem vaak alternatieve routes want de steegjes en hun afwisselende authentieke straatleven blijven zijn 'visuele verassingen' hebben.
Aangekomen bij Suvadra eet je weer en speel je nog even met de kids, half negen gaat de kids naar bed en dan lees je nog wat, of drink je nog wat op de rooftop met Joyce. rond 22:00 heb je het meestal wel gehad en slapen gaat meestal goed, een kleine sympohie van krekels op de achtergrond...zzzz maar soms wordt dat ruwverstoord door dat er een blafsalvo begint van de talrijke straathonden die hier leven... in de nacht zijn zij de baas
Vrijdagmiddag en zaterdag zijn je vrije dagen en die van vorige week had de bestemming Nagarkot, een dorpje op een berg een uurtje dakbussen van Bhaktapur en vooral bekend om het geweldige uitzicht op de valei daarachter en –als je geluk had wat wil zeggen bij helder weer – zie je naast de valei en de terrashellingen, in de verte de hoge pieken van het Langtang gebergte van de Himalaya. De moesson die de eerste week hier aardig wat vat had op Nepal( met de nadruk op bewolking) was die dag ons(;ik en weer een andere vrijwilligster) goed gezind. Het was behoorlijk helder en het uitzicht was grandioos en al waren de hoge pieken over het algemeen gehuld in mooie wolkpropjes, brak hier en daar een stukje open en zagen we de ijzige reuzen er doorheen.
Het veranderende ‘laatste zonlicht’ op traag transformerende wolken en de valei maakte dit uitzicht toch 1 van de bijzonderste die ik tot nu toe gezien heb( en zo vers in het geheugen ligt, dat zal ook wel een beetje meespelen).
Ook de aangerade sunrise, waar je toch al 4:30 uit je nest moest bleek eerst niet veel te worden maar het slotstuk was toch ook weer erg spectaculair… voortaan zal ik proberen meer de fotos te laten spreken… anders wordt dit toch wel een erg lang verslag…
De zaterdag van Nagarkot teruggelopen (12km) naar de tempel op een berg die dichtbij Bhaktapur ligt maar waar je vanuit Bhaktapur toch niet even heen huppelt. Een vrolijke jongen (die erg veel weghad van de Nepalese versie van ‘Erik van de DTG’ ) die graag engels wilde oefenen en de leuke doorsteekjes wist liep met ons mee en bracht ons bij de tempel ‘Changa Naraja’, een van de oudste Shiva tempels( 600AD) die Nepal rijk is.
Om de tempel en zijn muren (op de souvenirwinkletjes na) kleefde er een straat omheen met erg authentieke huisjes en het leven leek weer van 100 jaar geleden…
Mooi om er rond te wandelen, kortom mij vrije weekend was geslaagd!
Verder zijn dagen als leraar op de ‘govermental school’ Shree Bharati zijn erg goed bevallen. De leraren waren aardig maar vooral met de leerlingen heb ik een erg leuke tijd gehad. Van de docet had ik de engelse boekjes van klas 1 t/m 5 gekregen en heb ik de lesstof opgepakt waar hij gebleven was. Via de boekjes en buiten de boekjes om heb ik een poging gewaagd hun engels een klein beetje op te krikken. Eigenlijk met de klas 1 heb ik het gevoel de grootste sprong gemaakt te hebben omdat ik daar echt met de basis kon beginnen, ook zag ik date en andere lerares later diezelfde methode overnam.
Met de wat ouderen merkte ik dat ze door hun leermethode over het algemeen toch bar weinig begrijpen wat de engelse woorden in zinsverband betekenen. Dat komt omdat ze gewend zijn letterlijk de engelse teksten overschrijven of deze gezamelijk opdreunen maar wijk je er iets van af of probeer je ze bij bv een verklarende tekst opdracht de vragen die erbij staan zelf te laten invullen komt er weinig van terecht. Het slimste jongetje(of meisje ;) ) van de klas zegt/gokt het goede antwoord dan in sommige gevallen of de klas ‘wacht’ tot het antwoord uiteindelijk op het bord verschijnt, wanneer ook mijn verschillende hints niet meer helpen. Doordat mijn Nepalees tot nu toe ook niet verder rijkt als pakweg 10 woorden wordt het ook lastig de bedoeling over te brengen. Door losse woorden mbv tekeningetjes uit te beelden ging het al wat beter. Daarnaast zal de uitspraak hier en daar wat vooruit gegaan zijn en hebben ze zichtbaar genoten met mij voor de klas, al was het maar voor 2 weken.
Naast de engelse lessen was er ook nog ruimte voor enkele tekenlesjes (waar ook de voorbeelden die je op het schoolbord tekende ook zo goed mogelijk gekopieerd werden)
En verder wat spelletjes zoals pictionary of galgje en aan groep 1 ‘Head-shoulders-knee-and-toe’ geleerd. Officieel had ik dagelijks 5 lesuren maar dat werden er toch steeds 6. Anders liet ik een klas achter die zich drie kwartier zelf moesten vermaken en dat vond ik dan toch een beetje sneu.
En dan is er nog het verblijf bij Suadra Home, erg knus en gezellig en erg leuk om met 13 kids samen, en met de hand Dahl Bat te eten en daarbuiten nog even met ze te stoeien, te dollen ofwat dan ook, ondanks hun lichamelijke beperkingen zijn ze enorm positief en vrolijk. Joyce heeft het goed voor elkaar gekregen… Ik houd het hier even bij, hik kan nog veel meer beschrijven maar het is al een aardig verslag geworden (met minder kromme zinnen?). Vandaag begint weer een nieuw festival; Tihar. Dit wil ik tenminste nog voor 2/3dagen meemaken hier in Bhaktapur en dan is het tijd weer verder te gaan…
En hopelijk is mijn vannacht spontaan gekregen Diaree-aanval (het leek wel of ik een klisma behandeling gehad had) ook weer snel voorbij maar voel me nu wel effe aardig belabberd… vandaag even leven op thee, water, OSD, bisquits en bananen…
Haha moet ik met deze regel en gedachte eindigen? Eeuhm heb ik al verteld dat de moesson nu werkelijk voorbij is en het weer (ondanks de smog van Kathmandu) helder, warm en zoning is? Goed bij deze tot de volgende keer! Hierover later meer…
Gegroet knuffel
Bram
dinsdag 6 oktober 2009
Short Report uit Bhaktapur
Heey hallo ben ik weer even!
Even ja, want ik heb alweer 1,5 uur gekl**t om wat foto's up te loaden....
De bandbreedte trekt het helaas niet in Bhaktapur... maar wil jullie niet onthouden van de tweede 'beknopte' samenvatting.
Inmiddels al aardig geacclimatiseerd en in het ritme gekomen van "a lonesome travelller far far away ". De dagen die volgde in KTM heb ik nog een leuk dagje gedaan met weer een andere vrijwilligster (Magie uit Amerika) en zijn we naar Botnath geweest; een van de belangrijkste tempels voor de Boedhisten uit Nepal en Tibet. Aldaar werden we door een vrouw nog uitgenodigd(nadat Maggie een bus melkpoeder gesponsord had) om even naar haar 'huis' te gaan. We liepen de drukke straat voorbij en daarachter (uit het niets) lag een sloppenwijk waar ongeveer 1400 mensen verbleven. De vrouw bracht ons naar haar 'slop' en naast het voorstellen van haar familieleden informeerde ze ook over de stichting die zij samen met een Amerikaan opgericht heeft. Zij wil de kinderen van de sloppenwijk een kans geven naar school te gaan.
Als dank kreeg Magie nog een hennapainting. Die avond nog op het toeristisch stukje Thamel in een barretje een geweldig ska-reggae bandje gehoord met scherpe en cynische politieke en 'anarchistische' teksten. De whisky vloeide daar weer eens goed. De dag erop verliet ik KTM en kan ik weer in 'retraite'. ;)
Ik had vanuit Kathmandu met Joyce(een Nederlandse oorspronkelijk uit Ettenleur) van 'Suvadra Home' opgezocht in Bhaktapur, zij heeft 4 jaar geleden een opvanghuis opgericht voor kinderen met gebreken. Ik zou in principe hier pas 22 oktober terecht kunnen voor vrijwilligerswerk in het tehuis. Omdat ik niet zo laat wil starten vanwege de geplande trekking(s) en omdat een trekking nog voor die datum te krap was, heeft Joyce me bemiddeld met een Governmental schooltje hier en kan hier nu 2 weken wat engelse lesjes en tekenlessen geven.
Gisteren en vandaag al wat kunnen doen. Het is wel allemaal behelpen gezien het gebrekkige materiaal en de manier van lesgeven(zij dreunen na wat de leraar roept). De 'geimproviseerde tekenlessen' gingen iig best aardig en ze zijn tenminste enthousiast. Ik combineer de tekenopdracht met wat engelse les. Als ik via het bord uitleg wat ze moeten gaan tekenen, en maak een voorbeeld van b.v een boom dan tekenen ze deze zo precies mogelijk over.
Vanaf morgen heb ik een echt rooster en draai ik 5 lessen van ieder 40 minuten aan verschillende klassen (van 5/6 tot de 13 jarige leerlingen) per dag; alleen zaterdags zijn de kinderen vrij van school dus das wel genoeg...
Buiten de lessen om verblijf ik in het Suvadra Home. Daar speel ik s'ochtends en aan het einde van de dag wat met de kinderen, ze zijn erg lief. Ook eten we samen met de kids en begeleiders; s'ochtends Daal Bath en 's avonds weer. Daahl bat; rijst met wat groentjes en waterige curry. Tussen de middag op het schooltje is trouwens thee met bisquits. In Suvadra Home werken nu trouwens ook nog 2 nederlandse vrijwilligsters maar ze zijn wat stug en/of verveeld(ze zijn er al 5 weken) of ze houden gewoon niet van brabanders?!(het zijn dan ook echte hollanders) dat kan ook. Joyce de kinderen en de lokale begeleiders zijn iig wel leuk en aardig.
Als de kinderen van het tehuis naar bed gaan is er vrijwel niets meer te beleven,
ook in het centrum van Bhaktapur gaat vroeg slapen...
De dagen zijn hier dus buiten het lesgeven om een tikje saai... nou ja ff gas terug dan maar en mn boekjes lezen, lesen voorbereiden (of jullie binnenkort nog maar eens 'vermoeien' met ellenlange verslagen)...
Rond de 18de is mn lerarenrol voorlopig voorbij, de school gaat weer dicht voor 5 dagen want het volgende festival staat voor de deur. Dan is het ook een mooie tijd om een trekking te gaan doen en echt eens de bergen in te gaan. De afgelopen dagen zijn trouwens hier in Nepal aardig bewolkt dus maar goed dat ik eerst heb gekozen om te vrijwilligen.
Tot ziens maar weer! (is het toch nog een 'flink' verhaal geworden en inmiddels met veel moeite zijn er weer enkele foto's geupload)
knuffel uit Bhaktapur
edit: Na het teruglezen van dit blog zag ik toch wat (tenen)kromme(nde) zinnen die ik toch ff heb aangepast... Het eeuh excuus; ben wat haastig in zo'n cybercafe en af en toe wat afgeleid...
sorry ;)
Even ja, want ik heb alweer 1,5 uur gekl**t om wat foto's up te loaden....
De bandbreedte trekt het helaas niet in Bhaktapur... maar wil jullie niet onthouden van de tweede 'beknopte' samenvatting.
Inmiddels al aardig geacclimatiseerd en in het ritme gekomen van "a lonesome travelller far far away ". De dagen die volgde in KTM heb ik nog een leuk dagje gedaan met weer een andere vrijwilligster (Magie uit Amerika) en zijn we naar Botnath geweest; een van de belangrijkste tempels voor de Boedhisten uit Nepal en Tibet. Aldaar werden we door een vrouw nog uitgenodigd(nadat Maggie een bus melkpoeder gesponsord had) om even naar haar 'huis' te gaan. We liepen de drukke straat voorbij en daarachter (uit het niets) lag een sloppenwijk waar ongeveer 1400 mensen verbleven. De vrouw bracht ons naar haar 'slop' en naast het voorstellen van haar familieleden informeerde ze ook over de stichting die zij samen met een Amerikaan opgericht heeft. Zij wil de kinderen van de sloppenwijk een kans geven naar school te gaan.
Als dank kreeg Magie nog een hennapainting. Die avond nog op het toeristisch stukje Thamel in een barretje een geweldig ska-reggae bandje gehoord met scherpe en cynische politieke en 'anarchistische' teksten. De whisky vloeide daar weer eens goed. De dag erop verliet ik KTM en kan ik weer in 'retraite'. ;)
Ik had vanuit Kathmandu met Joyce(een Nederlandse oorspronkelijk uit Ettenleur) van 'Suvadra Home' opgezocht in Bhaktapur, zij heeft 4 jaar geleden een opvanghuis opgericht voor kinderen met gebreken. Ik zou in principe hier pas 22 oktober terecht kunnen voor vrijwilligerswerk in het tehuis. Omdat ik niet zo laat wil starten vanwege de geplande trekking(s) en omdat een trekking nog voor die datum te krap was, heeft Joyce me bemiddeld met een Governmental schooltje hier en kan hier nu 2 weken wat engelse lesjes en tekenlessen geven.
Gisteren en vandaag al wat kunnen doen. Het is wel allemaal behelpen gezien het gebrekkige materiaal en de manier van lesgeven(zij dreunen na wat de leraar roept). De 'geimproviseerde tekenlessen' gingen iig best aardig en ze zijn tenminste enthousiast. Ik combineer de tekenopdracht met wat engelse les. Als ik via het bord uitleg wat ze moeten gaan tekenen, en maak een voorbeeld van b.v een boom dan tekenen ze deze zo precies mogelijk over.
Vanaf morgen heb ik een echt rooster en draai ik 5 lessen van ieder 40 minuten aan verschillende klassen (van 5/6 tot de 13 jarige leerlingen) per dag; alleen zaterdags zijn de kinderen vrij van school dus das wel genoeg...
Buiten de lessen om verblijf ik in het Suvadra Home. Daar speel ik s'ochtends en aan het einde van de dag wat met de kinderen, ze zijn erg lief. Ook eten we samen met de kids en begeleiders; s'ochtends Daal Bath en 's avonds weer. Daahl bat; rijst met wat groentjes en waterige curry. Tussen de middag op het schooltje is trouwens thee met bisquits. In Suvadra Home werken nu trouwens ook nog 2 nederlandse vrijwilligsters maar ze zijn wat stug en/of verveeld(ze zijn er al 5 weken) of ze houden gewoon niet van brabanders?!(het zijn dan ook echte hollanders) dat kan ook. Joyce de kinderen en de lokale begeleiders zijn iig wel leuk en aardig.
Als de kinderen van het tehuis naar bed gaan is er vrijwel niets meer te beleven,
ook in het centrum van Bhaktapur gaat vroeg slapen...
De dagen zijn hier dus buiten het lesgeven om een tikje saai... nou ja ff gas terug dan maar en mn boekjes lezen, lesen voorbereiden (of jullie binnenkort nog maar eens 'vermoeien' met ellenlange verslagen)...
Rond de 18de is mn lerarenrol voorlopig voorbij, de school gaat weer dicht voor 5 dagen want het volgende festival staat voor de deur. Dan is het ook een mooie tijd om een trekking te gaan doen en echt eens de bergen in te gaan. De afgelopen dagen zijn trouwens hier in Nepal aardig bewolkt dus maar goed dat ik eerst heb gekozen om te vrijwilligen.
Tot ziens maar weer! (is het toch nog een 'flink' verhaal geworden en inmiddels met veel moeite zijn er weer enkele foto's geupload)
knuffel uit Bhaktapur
edit: Na het teruglezen van dit blog zag ik toch wat (tenen)kromme(nde) zinnen die ik toch ff heb aangepast... Het eeuh excuus; ben wat haastig in zo'n cybercafe en af en toe wat afgeleid...
sorry ;)
woensdag 30 september 2009
De eerste dagen in KTM
Namaste allemaal!
Hierbij mn eerste berichtje aan de 'thuisblijvers' ;)
De grote trip is begonnen en inmiddels begin ik aan mijn vierde dag in Kathmandu. Ik zou al pagina's vol kunnen schrijven maar ik zal het proberen wat samen te vatten.
De vliegreis verliep voorspoedig, wel was het een flinke rit met 2 tussenstops en onderweg niet veel slaap kunnen vatten... Op het vliegveld in Kathmandu werd ik iig opgewacht door iemand van het KTM peace guesthouse dus werd ik zorgeloos naar mn eerste verblijf gebracht. Prima kamer net buiten het (booming)toeristische gedeelte; Thamel. De afgelopen 3 dagen vooral in Kathmandu geslenterd en het is er kleurrijk, druk, soms chaotisch. In de drukke kleine steegjes toeteren de scooters, de taxi's en fietsrikshaws om de oren, die zich handig hun weg weten te banen tussen de voetgangers. Verder verschillende kooplui; veel volbehangen fietsen en naast de uitpuilende shops ook veel mensen die wat koopwaar op hun kleedje verkopen wat iets wegheeft als de vrijmarkt tijdens koninginnendag.
Natuurlijk als toerist zoek je ook de beroemde tempelpleinen op en heb inmiddels het Durbar square van Kathmandu en Patan bezocht, die laatste was mooier en de omgeving wat releaxter.
Al aardig wat foto's geschoten; het stikt van de interessante plaatjes en ook laten Nepalezen zich graag fotograferen, na dag 3 wordt ik wel gelukkig al wat kieskeuriger, anders heb ik denk ik al na de eerste maand nieuwe geheugenkaarten nodig ;).
Als solo reiziger krijg je veel aanspraak van de lokale bevolking, maar soms zitten er $$ bijbedoelingen aan. Het zou naief zijn te denken als dat niet zou zijn... De i-want-your-money-filter is inmiddels bijna geupload. Ook requests van 'gidsen' die buiten een organisatie om graag beroep op me willen doen voor een trek. Dan spreek je weer met een in Nepal wonende Tibetaan die al te graag je wilt uitnodigen om met hun familie te verblijven enz. enz. (ik heb zn tel.nr. maar ik houd nog even 'op afstand'). Ja de eerste dagen loop ik aardig over van de totaal andere wereld, manier van leven en alle indrukken. Vandaag van plan wat rustiger aan te doen en wat meer info te verzamelen over 'treks'. Het stikt er iig van de tourshops maar moet nog bekijken of ik op deze manier een trek wil doen of dat ik eventueel met andere reizigers zelf een trek ga doen(eventueel met een gids/drager?). Het guesthouse waar ik zit is het idd erg 'peacefull' maar hte ontbreekt er eigenlijk van een gezellige hang-out en kom je aldaar niet zo snel in contact met andere reizigers... ach ja ik ben ook pas 4 dagen onderweg en alleen heeft ook zijn voordelen. De 2de dag opgetrokken met Naomi, een energieke meid uit Nederland. Wie weet gaan we later nog een trekking samen doen, als onze plannen weer overeenkomen, zij heeft nu een vrijwilligersproject van 2 weken).
Deze eerste dagen is het wel een flinke omschakeling en het kost het me aardig wat energie en de temperatuur loopt al lekker op(tegen de 30), inmiddels mijn kleine jetlegje de baas en neem vandaag even wat gas terug, ook al is dat moeilijk met al het interessants wat er te zien en te doen valt... tot zover het eerste verslag, nu effe kijken of het lukt wat foto's up-te-loaden.
baaibaai!
edit: wat foto's uploaden duurt ontzettend lang en op de 1 of andere manier lukt het niet ze hier in mn blog te plaatsen... al geeft tie aan dat het uploaden geslaagd is maar dan staat er vervolgens niets... een ander keer nieuwe poging, via deze link zie je iig de eerste negen:
http://s593.photobucket.com/albums/tt20/Bramsan/Nepal/?albumview=slideshow
Hierbij mn eerste berichtje aan de 'thuisblijvers' ;)
De grote trip is begonnen en inmiddels begin ik aan mijn vierde dag in Kathmandu. Ik zou al pagina's vol kunnen schrijven maar ik zal het proberen wat samen te vatten.
De vliegreis verliep voorspoedig, wel was het een flinke rit met 2 tussenstops en onderweg niet veel slaap kunnen vatten... Op het vliegveld in Kathmandu werd ik iig opgewacht door iemand van het KTM peace guesthouse dus werd ik zorgeloos naar mn eerste verblijf gebracht. Prima kamer net buiten het (booming)toeristische gedeelte; Thamel. De afgelopen 3 dagen vooral in Kathmandu geslenterd en het is er kleurrijk, druk, soms chaotisch. In de drukke kleine steegjes toeteren de scooters, de taxi's en fietsrikshaws om de oren, die zich handig hun weg weten te banen tussen de voetgangers. Verder verschillende kooplui; veel volbehangen fietsen en naast de uitpuilende shops ook veel mensen die wat koopwaar op hun kleedje verkopen wat iets wegheeft als de vrijmarkt tijdens koninginnendag.
Natuurlijk als toerist zoek je ook de beroemde tempelpleinen op en heb inmiddels het Durbar square van Kathmandu en Patan bezocht, die laatste was mooier en de omgeving wat releaxter.
Al aardig wat foto's geschoten; het stikt van de interessante plaatjes en ook laten Nepalezen zich graag fotograferen, na dag 3 wordt ik wel gelukkig al wat kieskeuriger, anders heb ik denk ik al na de eerste maand nieuwe geheugenkaarten nodig ;).
Als solo reiziger krijg je veel aanspraak van de lokale bevolking, maar soms zitten er $$ bijbedoelingen aan. Het zou naief zijn te denken als dat niet zou zijn... De i-want-your-money-filter is inmiddels bijna geupload. Ook requests van 'gidsen' die buiten een organisatie om graag beroep op me willen doen voor een trek. Dan spreek je weer met een in Nepal wonende Tibetaan die al te graag je wilt uitnodigen om met hun familie te verblijven enz. enz. (ik heb zn tel.nr. maar ik houd nog even 'op afstand'). Ja de eerste dagen loop ik aardig over van de totaal andere wereld, manier van leven en alle indrukken. Vandaag van plan wat rustiger aan te doen en wat meer info te verzamelen over 'treks'. Het stikt er iig van de tourshops maar moet nog bekijken of ik op deze manier een trek wil doen of dat ik eventueel met andere reizigers zelf een trek ga doen(eventueel met een gids/drager?). Het guesthouse waar ik zit is het idd erg 'peacefull' maar hte ontbreekt er eigenlijk van een gezellige hang-out en kom je aldaar niet zo snel in contact met andere reizigers... ach ja ik ben ook pas 4 dagen onderweg en alleen heeft ook zijn voordelen. De 2de dag opgetrokken met Naomi, een energieke meid uit Nederland. Wie weet gaan we later nog een trekking samen doen, als onze plannen weer overeenkomen, zij heeft nu een vrijwilligersproject van 2 weken).
Deze eerste dagen is het wel een flinke omschakeling en het kost het me aardig wat energie en de temperatuur loopt al lekker op(tegen de 30), inmiddels mijn kleine jetlegje de baas en neem vandaag even wat gas terug, ook al is dat moeilijk met al het interessants wat er te zien en te doen valt... tot zover het eerste verslag, nu effe kijken of het lukt wat foto's up-te-loaden.
baaibaai!
edit: wat foto's uploaden duurt ontzettend lang en op de 1 of andere manier lukt het niet ze hier in mn blog te plaatsen... al geeft tie aan dat het uploaden geslaagd is maar dan staat er vervolgens niets... een ander keer nieuwe poging, via deze link zie je iig de eerste negen:
http://s593.photobucket.com/albums/tt20/Bramsan/Nepal/?albumview=slideshow
maandag 14 september 2009
Nog een week
Hallo allemaal,
Even mijn oude blogje opgezocht,
Nog een week en dan is het zover.
Dan vlieg ik met mn backpack naar Kathmandu, de hoofdstad van Nepal.
Hier begint mijn reis in Azië waar ik ongeveer 3/4 maanden zal rondtrekken.
Tot zover heb ik een globaal plan dat ik 2 maanden in Nepal wil rondtrekken en eventueel wat vrijwilligerswerk wil doen, daarna een oversteek ga maken naar Sri Lanka? en daarop een beetje Zuid India? of Laos? Ik laat het allemaal nog graag open, eerst maar Nepal...
Het voelt allemaal nog onwerkelijk dat mijn reis bijna gaat beginnen. De laatste werkdag was woensdag met een memorabele borrel ;) snif; nu nog druk in de weer hier met allerlei zaakjes; verder nog wat bezoekjes brengen, de laatste dingetjes regelen, huurder vinden(aargh) enz.
Een eeuh 'gezonde spanning' maakt mij meester, alle lieve mensen hier zal ik een tijdje moeten missen. Ik zal in ieder geval een hele bijzondere tijd tegemoet gaan, waarin ik weer meer opsteek van andere culturen, mijzelf weer wat beter leer kennen, mensen zal ontmoeten, bergen zal bedwingen (of andersom) en zal verstillen in de wonderschone omgevingen waarin ik mij mag begeven...
In dit blog zullen mijn reiservaringen via kleine internetcafé's aangevuld worden met verhalen en enkele foto's zodat jullie een beetje up to date blijven hoe het mij allemaal afgaat...
tot het volgende berichtje
gegroet,
Bram
Abonneren op:
Posts (Atom)
