Long report out off Bhaktapur

Tien dagen later in Bhaktapur

Hello dear friends, family and loveones from Hollanda!
Inmiddels zijn de twee weekjes hier in Bhaktapur bijna verstreken. Dacht ik in het begin dat ik eerder teveel tijd over had het verblijf hier in Bhaktapur, naast mn schoollessen, maar dat blijkt toch behoorlijk mee te vallen… De de laatste 10 dagen zijn iig veel sneller voorbij gegaan als dat ik van te voren gedacht zou hebben. Verder zijn 5 lessen op een dag best pittig, vooral in combinatie met de tijd die je ook nog met de kinderen ‘Suvadra Home’. Wel was deze ervaring meer dan de moeite waard.

De dagen hier verliepen een beetje als volgt;
Half 8 opstaan, eten met de kids van het tehuis en even spelen met ze, dan de lesstof van de dag nog even doornemen, aanlopen richting centrum, aldaar een kopje koffie drinken bij 1 van de tempelpleinen en rond 10 uur aankomen op het schooltje waar ik van 10:15 tot 15:00 de lessen vervul.

Vervolgens slenter ik via de kleurrijke ‘19de eeuws’ aandoende steegjes met het steeds afwisselende buitenleven, naar het plein en ga even zitten op mn vaste stekkie (‘The Heart of Bhaktapur’) even een middag snackje met een Nepalese thee of een kopje koffie. Hier kom ik even bij en relax ik in de buitenlucht en zie van twee hoog het leven onder mij aan me voorbij gaan. Dit kleine maar knusse restaurantje wordt sinds kort ook gerund via Joyce en haar Nepalese partner Krishna en de kleine opbrengst is ook weer voor het tehuis Suvadra.

Daarna loop ik weer wat rond over de pleinen ga ik ergens zitten maar sneller dan je lief is komt er alweer een Nepalees, kinderen of jongeren die een praatje met je maken, soms met bijbedoelingen ($$) maar meestal niet, ook omdat sommige je al herkennen. Rond 17ven loop ik langzaam terug naar Suvadra Home en neem vaak alternatieve routes want de steegjes en hun afwisselende authentieke straatleven blijven zijn 'visuele verassingen' hebben.
Aangekomen bij Suvadra eet je weer en speel je nog even met de kids, half negen gaat de kids naar bed en dan lees je nog wat, of drink je nog wat op de rooftop met Joyce. rond 22:00 heb je het meestal wel gehad en slapen gaat meestal goed, een kleine sympohie van krekels op de achtergrond...zzzz maar soms wordt dat ruwverstoord door dat er een blafsalvo begint van de talrijke straathonden die hier leven... in de nacht zijn zij de baas

Vrijdagmiddag en zaterdag zijn je vrije dagen en die van vorige week had de bestemming Nagarkot, een dorpje op een berg een uurtje dakbussen van Bhaktapur en vooral bekend om het geweldige uitzicht op de valei daarachter en –als je geluk had wat wil zeggen bij helder weer – zie je naast de valei en de terrashellingen, in de verte de hoge pieken van het Langtang gebergte van de Himalaya. De moesson die de eerste week hier aardig wat vat had op Nepal( met de nadruk op bewolking) was die dag ons(;ik en weer een andere vrijwilligster) goed gezind. Het was behoorlijk helder en het uitzicht was grandioos en al waren de hoge pieken over het algemeen gehuld in mooie wolkpropjes, brak hier en daar een stukje open en zagen we de ijzige reuzen er doorheen.
Het veranderende ‘laatste zonlicht’ op traag transformerende wolken en de valei maakte dit uitzicht toch 1 van de bijzonderste die ik tot nu toe gezien heb( en zo vers in het geheugen ligt, dat zal ook wel een beetje meespelen).
Ook de aangerade sunrise, waar je toch al 4:30 uit je nest moest bleek eerst niet veel te worden maar het slotstuk was toch ook weer erg spectaculair… voortaan zal ik proberen meer de fotos te laten spreken… anders wordt dit toch wel een erg lang verslag…

De zaterdag van Nagarkot teruggelopen (12km) naar de tempel op een berg die dichtbij Bhaktapur ligt maar waar je vanuit Bhaktapur toch niet even heen huppelt. Een vrolijke jongen (die erg veel weghad van de Nepalese versie van ‘Erik van de DTG’ ) die graag engels wilde oefenen en de leuke doorsteekjes wist liep met ons mee en bracht ons bij de tempel ‘Changa Naraja’, een van de oudste Shiva tempels( 600AD) die Nepal rijk is.
Om de tempel en zijn muren (op de souvenirwinkletjes na) kleefde er een straat omheen met erg authentieke huisjes en het leven leek weer van 100 jaar geleden…
Mooi om er rond te wandelen, kortom mij vrije weekend was geslaagd!

Verder zijn dagen als leraar op de ‘govermental school’ Shree Bharati zijn erg goed bevallen. De leraren waren aardig maar vooral met de leerlingen heb ik een erg leuke tijd gehad. Van de docet had ik de engelse boekjes van klas 1 t/m 5 gekregen en heb ik de lesstof opgepakt waar hij gebleven was. Via de boekjes en buiten de boekjes om heb ik een poging gewaagd hun engels een klein beetje op te krikken. Eigenlijk met de klas 1 heb ik het gevoel de grootste sprong gemaakt te hebben omdat ik daar echt met de basis kon beginnen, ook zag ik date en andere lerares later diezelfde methode overnam.

Met de wat ouderen merkte ik dat ze door hun leermethode over het algemeen toch bar weinig begrijpen wat de engelse woorden in zinsverband betekenen. Dat komt omdat ze gewend zijn letterlijk de engelse teksten overschrijven of deze gezamelijk opdreunen maar wijk je er iets van af of probeer je ze bij bv een verklarende tekst opdracht de vragen die erbij staan zelf te laten invullen komt er weinig van terecht. Het slimste jongetje(of meisje ;) ) van de klas zegt/gokt het goede antwoord dan in sommige gevallen of de klas ‘wacht’ tot het antwoord uiteindelijk op het bord verschijnt, wanneer ook mijn verschillende hints niet meer helpen. Doordat mijn Nepalees tot nu toe ook niet verder rijkt als pakweg 10 woorden wordt het ook lastig de bedoeling over te brengen. Door losse woorden mbv tekeningetjes uit te beelden ging het al wat beter. Daarnaast zal de uitspraak hier en daar wat vooruit gegaan zijn en hebben ze zichtbaar genoten met mij voor de klas, al was het maar voor 2 weken.

Naast de engelse lessen was er ook nog ruimte voor enkele tekenlesjes (waar ook de voorbeelden die je op het schoolbord tekende ook zo goed mogelijk gekopieerd werden)
En verder wat spelletjes zoals pictionary of galgje en aan groep 1 ‘Head-shoulders-knee-and-toe’ geleerd. Officieel had ik dagelijks 5 lesuren maar dat werden er toch steeds 6. Anders liet ik een klas achter die zich drie kwartier zelf moesten vermaken en dat vond ik dan toch een beetje sneu.

En dan is er nog het verblijf bij Suadra Home, erg knus en gezellig en erg leuk om met 13 kids samen, en met de hand Dahl Bat te eten en daarbuiten nog even met ze te stoeien, te dollen ofwat dan ook, ondanks hun lichamelijke beperkingen zijn ze enorm positief en vrolijk. Joyce heeft het goed voor elkaar gekregen… Ik houd het hier even bij, hik kan nog veel meer beschrijven maar het is al een aardig verslag geworden (met minder kromme zinnen?). Vandaag begint weer een nieuw festival; Tihar. Dit wil ik tenminste nog voor 2/3dagen meemaken hier in Bhaktapur en dan is het tijd weer verder te gaan…
En hopelijk is mijn vannacht spontaan gekregen Diaree-aanval (het leek wel of ik een klisma behandeling gehad had) ook weer snel voorbij maar voel me nu wel effe aardig belabberd… vandaag even leven op thee, water, OSD, bisquits en bananen…

Haha moet ik met deze regel en gedachte eindigen? Eeuhm heb ik al verteld dat de moesson nu werkelijk voorbij is en het weer (ondanks de smog van Kathmandu) helder, warm en zoning is? Goed bij deze tot de volgende keer! Hierover later meer…

Gegroet knuffel

Bram