Hierbij een beknopt verslag, niet omdat ik niet veel te vertellen heb maar het is meer 'de tijdnood'.
ja dat kan je zelfs overkomen, zelfs als je op reis bent... Ik laat bij deze wat meer de foto's spreken en dan kun je gedeeltelijk zelf invullen of het een geslaagde trek was of niet...
Bij deze verklap ik het alvast; Ja de trek was wederom geslaagd, supervieuws en weer die rust die lopen in die overweldigende natuur met zich meebrengt. Het was een pittigere trek als die van de Langtang, deels omdat ik nu zelf tot aan The Anapurna Base Camp alles op mn rug heb meegesjouwt en deels omdat deze tocht veel meer ups and downhills had in vergelijking tot de Langtangtrek.
Al is deze trek veel populairder dan de Langtang-trek, toch was het aardig rustig omdat alweer het einde naderd van het 'trekkingsseizoen' hier in Nepal; ook hier in Nepal komt de winter eraan...
Het is goed dat ik nog enkele dagen gewacht heb tot ik het weer in positieve zin al wat zag opklaren. Met 'Amanda' een griet uit New York, die dezelfde trek wilde doen en mij als een volwaardige 'guide' zag zijn we 9 dagen geleden begonnen met de trek naar en terug van 'The Anapurna Base Camp' gelegen op 4130 meter en dichtbij de verschillende pieken van de Anapurna. Met een omweg (via het 'beroemde' sunrise uitkijkpunt "Poonhill") zijn we via varierende wegen, stenen trappen en (rots)paadjes na 6 dagen beland op de ABC.
Onderweg naar 'de top' -naast dat Amanda goed gezelschap was- weer verschillende leuke mensen ontmoet waaronder een gevarieerd engelssprekend jong gezelschap; een Nieuwzeelander, een Amerikaan, een Aussie en twee Engelsen. Het klikte goed en zo hebben we de avonden bij de verschillende lodges na het lopen extra gezellig kunnen maken...
Tijdens het lopen is het toch vaker een solo project; ieder heeft een ander tempo dus 'als groep' val je al snel uiteen en komt het pas weer samen bij de pauzes tussendoor. Met mijn tempo zat het goed; maw ik kon meer wachten op hen dan andersom... wie had dat gedacht?!
Verder is een trek in de bergen uit de elektronische en drukke wereld bijna een meditatieve ervaring, fysiek is het heel inspannend maar verder geniet je vollop van de omgeving, de rust , de stilte en voel je je nietig in die inmense bergketens om je heen. Het enige waar je aan hoeft te denken is wat je wilt eten en waar je gaat overnachten... Op een blaar, een verkoudheidje en een (tijdelijk)beurse knie; die ik opgelopen had door een zelfontspanner(groeps)foto waarbij ik me haaste en een knieval maakte om zo mijn knie pijnlijk te bezeren aan een KEI-harde steen die zich verstopt had onder het sneeuwlaagje... is alles weer voorspoedig gegaan en ben ik blij en voldaan dat ik een tweede trek gedaan heb. Nu rest mij nog een dagje in Pokhara voordat ik in KTM me ga ontdoen van mn trekkingspullen en weer wat lichter mijn vlucht neem naar het Zuidelijkere Sri Lanka en waar ik maatje Bjorn zal ontmoeten.
Tot zover het laatste verslag vanuit Nepal, een land met een zeer vriendelijke mensen en een relaxte mentaliteit, een indrukwekkende natuur en een land vol met fotografische wonderschone plekjes...
gegroet lieve mensen en tot over een tijdje weer...
(en balen dat ik niet mee kan paintbalen, snikker ;))
Brams
1 opmerking:
Potjandorie Bram, dat waren echt hele mooie foto's en die spraken inderdaad voor zich. Ik zal speciaal voor jou een extra paintball op Maarten afschieten. Maar zoals het er naar uit ziet, zullen we moeten paintballen op een koude, maar vooral natte dag. Dat wordt nog wat.
Liefs, Marianne
Een reactie posten