Back from the trek

Haaidihoo! daar en ik weer!
Terug van een zeer geslaagde trekking en ik ben nu enkele dagen terug in Bhaktapur om wat achtergelaten spullen op te pikken, om even te chillen en afscheid te nemen van de lieve mensen die ik hier ontmoet heb. Maar nu terug naar mn trekking avontuur;

De ochtend dat we (ik met Naomi) vertrokken uit KTM naar 'Surya Brebesi' waren gelukkig ook mn laatste krampjes vertrokken en kon ik met een gerust hart en gat de lange busrit tegenmoet treden. Maar goed ook want het was een behoorlijke pittige busrit. Na 3 uur over kronkelige asfaltwegen uit de KTM valei trekkend was het daarna afgelopen met het asfalt. De weg daarop was omverhard, vol kuilen en flinke keien waarbij de bus ook nog flink moest klimmen en waar de chauffeur ons langs behoorlijke afgronden moest manouvreren, een knap stukje vakmanschap want de weg was soms behoorlijk nauw. Verder stopte de bus dikwijls om steeds meer mensen op te pikken die zich in of op de bus propte. Langzaam maar zeker werdt de bus overvol met zakken rijst, spullen, kippen e.d. De overgebleven kleine ruimtes werden vervolgens opgevuld met de kinderen. Dus alle zittende passagiers, zoals wij kregen elk een kind op schoot. De mijne lag lekker weg te dommelen en mn broek onder te kwijlen. Mijn kleine tas lag nog in het gangpad en had deze zo goed ik kon onder mn zitplaats gedrukt maar zag tijdens de reis toch aardig wat Nepalezen voeten eroverheen denderen. Nadat de bus na nog eens 5/6 uur bonken, ploeteren en schudden eindelijk in Surya Brebesi aankwam en ik mn tas opendeed waren mijn 5 (vergeten) bananen verdwenen en vond ik overal bananenpudding en zwarte blubberige schillen in mn tas. Toen ik mn camera eruit haalde zat er ook nog een barst in mn frontglas... gelukkig alleen mn frontglas.

De volgende ochtend begon dan echt onze trekking. Vrijwel alle toeristen doen alleen de bekende Langtang-trek maar ik en Naomi begonnen dus aan de andere kant met de Tamang Heritage trail, nog niet bekend en slechts 3 jaar geleden 'geopend'. De ochtend nog een lokale gids gevonden; een jonge aardige gast (Dorje) van slechts 19 jaar. Het gebied van de Tamang Herritage is vooral interessant omdat je hier Tibetaanse volken kan ontmoeten en kan verblijven in Tibetaanse dorpjes. De Tibetanen zijn na de bezetting van Tibet omstreeks 65 jaar geleden van Tibet naar Nepal gevlucht om hier een nieuw leven op te bouwen. De bewoners hebben inderdaad veel mongoolse trekken. Verder zijn ze of wat meer verlegen voor de camera of ze snappen niet wat een camera is. Verschillende dorpjes die we passeerden zagen er erg authentiek uit, alsof er niets aan hun levenswijze veranderd is in de laatse 100/200 jaar. Ze leven vooral van wat het land hun brengt; de huizen zijn opgetrokken uit hout en klei(soms met een wat moderne golfplaten dak), het voedsel verkrijgen ze via de landbouw en van het (vrij) loslopend vee(voor melk, kaas, eieren, vlees eten is een uitzondering). Verder wordt er gekookt op (gesprokkelt) hout en is het niet vanzelfsprekend dat er elektriciteit is.

We liepen totaal 4,5 dag door dit gebied varierend van 1750 tot 3100 meter hoogte waar je vooral uitzichten had op groene valeien en terrassen, boshellingen en in de verte enkele hoge pieken van de Langtang Himalaya. Het weer was overwegend zonnig en helder. Verder de stilte, de rust, de geweldige uitzichten, de passerende dorpjes en tegenmoet komende 'Tibetanen' op de paden (die van alles met zich meesleepte) was het hier in de Tamang vollop genieten.

Aan het eind van de tweede dag verbleven we in Tatopani, naast 12 toeristen die hier verbleven(de meeste die we in de Tamang gezien hadden op 1 plek) was het vooral druk met de locals.
De aantrekkingskracht op dit dorpje door vele regio-bewoners had vooral te maken met de aanwezige 'Hotsprings'. Drie stenen baden van ieder 20 m2 met rood/bruin kleurig en sulfaatrijk (bron)water tussen de 45 en 55 graden waren goed gevult met de lokale 'Nepalezen' en iedereen was zichtbaar aan het genieten van wat de natuur hun schonk. Uit 6 stenen waterspuwers met slangenkoppen stroomde het nieuwe water de baden in. Naast dat het heerlijk was voor de spieren (na enkele dagen lopen met bepakking) is het ook voor de fotograaf een geweldige spot.
Je zou er fotoboeken vol van kunnen schieten... dat heb ik maar niet gedaan.

Na 4,5 dag sloot de trek van de Tamang aan op de populairdere Langtang trek. Deze trek loopt door een brede kloof en volgt via paadjes, langzaam steigende en in de buurt van de bruisende (langtang) rivier naar boven. Het eindpunt van de trek 'eindigt' bij het laatste 'dorpje Kyaujin Gompa' op 3850 meter, dichtbij de oorsprong van de rivier oftewel aan de voet van de gletchers van de ijzige sneeuwwitte Langtang-pieken (van ondermeer van de Langtang himalaya).

De eerste dag loop je vooral door het tropisch aandoende bos. Het pad is het enige wat onderhand niet groen is. De bomen zijn bezaait met mossen, zo ook de bodem naast het pad is bekleed met varens e.d. Verder volgt het mooie pad al kronkelend langs grote rotsblokken, stroompjes en watervalletjes, onderbroken door lodges waar je kon eten/slapen of chillen. Onderweg nog wat glimps van mooie vogels gezien (verschillende spechten, een vuurrood vogeltje, longtailbirds), een hert en enkele groepjes Langoer apen (familie van de gibbons). Naarmate je hoger en hoger liep maakte het bos meer plaats voor struiken, weides (en vaak in de buurt van de gehuchten ahum.. Ganja planten ;) ). Hier zag je ook Nepalese paarden en de Yaks (YAKS!!! mogen niet ontbreken natuurlijk) in zicht en werdt het landschap ruiger en het zicht op de pieken steeds kolossaler. Het landschap van de himalaya is weer prachtig! Verder kom je idd meer toeristen tegen, maar dat is s'avonds aan de andere kant ook best gezellig om zo wat te chatten of een kaartspelletje te doen. De nachten waren boven de 3 km behoorlijk fris( iets boven het vriespunt) maar dat bracht ook een enorm heldere sterrenhemel met zich mee.

Ik en Naomi en een japanner zijn vanaf het 'dorpje Kyaujin Gompa' nog een klim naar de kleine 'Morimoto piek' gaan doen waar je nog moest klimmen tot een hoogte van 4750 meter en die naar weer een geweldig panoramisch uitzicht leidde! Elke stap daar naar toe kost 2x zoveel kracht, maar verder op een beetje hoofdpijn na verder geen last gehad van deze voor laaglanders zoals wij onwerkelijke hoogtes.

Met Naomi als jong trekkersmaatje en Dorje was het goed toeven en na 10 dagen lopen zat deze trekking erop en na weer een pittige -maar gelukkig minder volle - busrit terug naar KTM om vandaar een terug naar het vertrouwde Bhaktapur te gaan . Voldaan en met een beetje weemoed geniet ik nog na van de overweldigende natuur en zijn bewoners. Inmiddels afscheid genomen van Naomi en is het nog ff chillen in Bhaktapur en (opnieuw) afscheid nemen (van het schooltje en de kids, van Joyce en (de kids van)Swarga en van een gezellig verliefd geworden stel (Allen en Wendy). Nu bezig voorbereidingen te treffen voor mijn volgende reisdoelen. Eerst via KTM naar een weeshuis waar ik voor iemand foto's zou gaan maken (tbv sponsors), dan alvast een vliegticket regelen voor Sri Lanka, en waarschijnlijk een busticket regelen naar het Westelijke gelegen 'Bardia park' wat ligt in de Terrai maar dat hoor je de volgende x.

Zoals je merkt zit ik er inmiddels helemaal in en heb bijna geen tijd voor mn blog. De Nepalezen zijn vrijwel allemaal erg vriendelijk, relaxed en ontvankelijk en zo zit je in het ene gesprek of beland je weer (inclusief tikka) bij een community house en neem je deel aan het Nepalese rituelen, het leven en gebruiken (naast thee en fruit werden ook pijpen met apparte groenige kruiden doorgepaast waar je een beetje licht van werdt in je hoofd ;) ). Ja het ritme en het reizen hier in Nepal doet me goed en ik mag mij gelukkig prijzen dat ik dit mag beleven.

Zo hehe voorlopig zijn jullie weer zoet en dit x ook nog eens 24 verse foto's weten toe te voegen... Ik denk ook aan jullie tussen alle ervaringen door!! dikke knuffel en tot het volgende bloggie!

Bram